R.I.P. Hugo Chavez

Μεγάλος ηγέτης που υπηρέτησε το λαό του. Έδωσε έναν αγώνα κόντρα στα μεγάλα συμφέροντα και στην αστική ελίτ που λυμαίνεται τον πλούτο της Βενεζουέλας και πάλεψε για να αποδώσει στους ανθρώπους του αυτά που τους αξίζουν: ζωή με αξιοπρέπεια, λαϊκή κυριαρχία στον παραγόμενο πλούτο και κοινωνική δικαιοσύνη. Έλεγε: "Σε όσους επιθυμούν το θάνατο μου, εύχομαι να ζήσουν για πολύ για να δουν πως η Μπολιβαριανή Επανάσταση θα πηγαίνει από μάχη σε μάχη και από νίκη σε νίκη".

Το παράδειγμα του αγώνα αυτού, που δεν είναι προσωπικός, αλλά αγώνας ενός ολόκληρου λαού, είναι για μας ένα ελπιδοφόρο φως, μέσα στο σκοτάδι της φτώχειας και της αδικίας, στο οποίο έχει βυθίσει τον κόσμο και τη χώρα μας η βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Ήταν μια πραγματική επανάσταση αυτό που έγινε στη Βολιβία κι ο Τσάβες ένας αληθινός λαϊκός ηγέτης.

Ας τα βλέπουμε εμείς αυτά, σε μια στιγμή που "τρώμε" την κοροϊδία ενός συστήματος εφοπλιστάδων και βιομηχάνων, τραπεζών και πολιτικών-ανδρείκελων, αλλά και μέσων μαζικής προπαγάνδας. Παίδες, υπάρχει άλλος δρόμος και το παράδειγμα μας το έδωσαν λαοί που είχαν το θάρρος και την αξιοπρέπεια να τον ακολουθήσουν. 

Σ' ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που διαβάσαμε στον pitsirikos.net, ο γράφων εξιστορεί τα εξής: " Για τον Ούγκο Τσάβες έχουν γραφτεί πολλά και -μετά τον θάνατό του- θα γραφτούν ακόμα περισσότερα. Στο τέλος, όμως, τους ηγέτες των ανεξάρτητων χωρών τους κρίνει μόνο λαός της χώρας τους. Όχι οι σκλάβοι που ζουν σε άλλες χώρες. 

Έχω τσακωθεί για τον Ούγκο Τσάβες. Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, στην τότε δουλειά μου, γνώρισα δυο ζευγάρια από τη Βενεζουέλα, γύρω στα 60. Δεν ήταν φίλοι του Ούγκο Τσάβες· οι ψηφοφόροι του Τσάβες δεν είχαν χρήματα για υπερατλαντικά ταξίδια και κρουαζιέρα στη Μύκονο και τη Σαντορίνη. Κατηγορούσαν τον Τσάβες με απίστευτες βρισιές. Τον μισούσαν. Ήταν ολοφάνερο πως ανήκαν στην μεγαλοαστική τάξη που είχε φρικάρει με την αναδιανομή της γης και τα κοινωνικά προγράμματα για τους φτωχούς. Τύχαινε να γνωρίζω καλά -και από πολλές πλευρές- την πρόσφατη ιστορία της Βενεζουέλας, οπότε τους έκανα με τα κρεμμυδάκια. Εκνευρίστηκαν τόσο πολύ που μου ζητούσαν να πάω να μείνω στη Βενεζουέλα. Αν ζουν, θα είναι ευτυχισμένοι σήμερα."

Βρήκαμε και το παρακάτω βίντεο, σχετικά με την πορεία και το έργο του Ούγκο Τσάβες.

(Δεν συμφωνούμε σε όλα τα σημεία με το βίντεο.) 

Ηχηρό ΟΧΙ στα μέτρα λιτότητας από τους Πορτογάλους - Ογκώδεις διαδηλώσεις σε 30 πόλεις

Οι διαδηλωτές φωνάζουν: "Ισπανία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, ο αγώνας μας είναι διεθνής".

400.000 διαδήλωσαν στο Πόρτο, 20.000 στην Κοϊμπρα 20.000, 7.000 στην Μπράγκα, 7.000 στην Σετουμπάλ, 5.000 στο Πορτιμάο. Για τη Λισαβόνα οι πρώτες εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην μεταδικτατορική ιστορία της χώρας.

Οι διαδηλώσεις οργανώθηκαν από το κίνημα της 15ης Σεπτεμβρίου με τη συμμετοχή του μεγαλύτερου συνδικάτου της Πορτογαλίας (CGTP) αλλά και των σωματείων των καθηγητών, των εργαζομένων στον τομέα της υγείας, των συνταξιούχων και των στρατιωτικών. 

 Βίντεο: Οι διαδηλωτές τραγουδούν το "Grandola Vila Morena", τον "ύμνο" της "Επανάστασης των Γαρυφάλλων", που απελευθέρωσε την Πορτογαλία από τη Χούντα, στις 25 Απρίλη 1974 (via @northaura).

via

Αποενοχοποιήστε τους πολίτες!

του Γιώργου Κιμούλη

Η τέχνη μου εδώ και χρόνια μου έμαθε, πως όλα τελικά είναι… προσωπικά. Όλα είναι επί π ρ ο σ ω π ι κ ο ύ !   Αυτή η σκέψη, με αποενοχοποίησε και μου έδωσε τη δυνατότητα να κατανοήσω  την έννοια της δύναμης του υποκειμένου,  αλλά και την αλτουσεριανήυποκειμενικότητα χωρίς υποκείμενο. Με λίγα λόγια μπόρεσα να αντιληφθώ πολύ γρήγορα, πως οι έννοιες άτομο και κοινωνία -  άτομο και κράτος είναι έννοιες αφηρημένες και αποκτούν νόημα μόνον σε συνάρτηση η μία με την άλλη, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυτονομία τους. Δε φοβήθηκα λοιπόν ποτέ να αρθρώσω  και στη συνέχεια να επαναλαμβάνω τη φράση,  πως  “το πολιτικό αίτημα του ανθρώπου είναι να μπορέσει να ζει ατομικά κοινωνικός”, χωρίς αυτό να συνιστά αντίφαση, όπως πολλοί πιστεύουν. Η αλληλένδετη σχέση της αυθορμησίας με την πειθαρχία  είναι ένα διαρκές ζητούμενο.

 

Δύσκολο έργο  στη θεωρία, αλλά  κ α ι  στην πράξη της Αριστεράς, και ειδικά μέσα σ’ αυτή τη σύγχυση που ζούμε. Κατ’ αρχάς, μέσα σ’ αυτό το τοπίο η Αριστερά έχει μία πρώτιστη και καθόλου ασαφή υποχρέωση:  τη  ρ ή ξ η.  Η ρήξη όμως δε φτάνει να εξαγγέλλεται.  Όπως  και δε φτάνει να υλοποιείται μόνο μέσα από παραδοσιακές μορφές αγώνα και αντίστασης. Η Αριστερά πρέπει να βρει ξανά τον τρόπο - να θυμηθεί ξανά τη γλώσσα, που ιστορικά μόνον εκείνη μιλούσε πολύ καλά, κι έτσι έκανε τα πράγματα "προσωπική" υπόθεση του καθενός.

 

"Μιλώ αμιγώς πολιτικά" δε σημαίνει  στερώ τη σκέψη μου από τα συναισθήματα, που μου προκαλεί η σκέψη αυτή, ούτε σημαίνει: στερώ τη σκέψη μου από τα συναισθήματα, που γέννησαν αυτή τη σκέψη. Η αποφυγή συναισθηματικής έκφρασης στον πολιτικό λόγο είναι μία γραφειοκρατική αντίληψη της πολιτικής πρακτικής. Η συγκίνηση και η συναισθηματική αρωγή δε θολώνει τη σκέψη, όπως πολλοί μπορεί να πιστεύουν. Αντιθέτως. Τη φωτίζει και την ενδυναμώνει.

 

Ειδικά τώρα, την εποχή, που ζούμε, βλέπουμε πόσο εμφανής είναι η προσπάθεια χειραγώγησης του πολίτη με στόχο την πολιτική του παράλυση και την ενεργοποίηση των συντηρητικών του αντανακλαστικών μέσω του Φόβου. Μόνον που εδώ μας ξεφεύγει κάτι. Εδώ  κ ά τ ι  προηγείται του Φόβου. Κι εκεί πιστεύω πως επενδύει, προς το παρόν, η κρατική εξουσία. Και αυτό δεν είναι τίποτ’ άλλο απ’ την Ενοχή και τη διατήρηση του ενοχικού συναισθήματός του. Μέσω μιας κατασκευασμένης ενδοβολής(η ενδοβολή είναι η διεργασία κατά την οποία ένα εξωτερικό φαινόμενο παρερμηνεύεται από το άτομο ως φαινόμενο με εσωτερική προέλευση), τον καθιστούν διαρκώς συνυπεύθυνο της κατάστασης, που βιώνει. Η Ενοχή εδώ προηγείται του Φόβου. Την ίδια στιγμή ο πλήρης διαχωρισμός, που έχει συμβεί μεταξύ Πολιτικού και Κοινωνικού, τον οδηγεί στην απαξίωση της έννοιας: πολιτική αντιπροσώπευση. Την ίδια στιγμή όμως η ανάγκη ύπαρξης μιας Πατρικής φιγούρας, που καθορίζει το Ιδεώδες Εγώ του (μιας και  παραμένει ορθή η λακανική θέση: “ο Πατέρας δεν συνιστά μορφή, αλλά λειτουργία”), τον οδηγούν απευθείας στην αγκαλιά αυτών που τον κρατούν όμηρο, αναπτύσσοντας σ’ αυτόν το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ως όμηρος ταυτίζεται με τους εγκληματίες, με τους απαγωγείς που τον κρατούν και νιώθει συναισθηματικό δέσιμο μαζί τους. Αυτά συντηρούν παράλυτο τον πολίτη, αυτά του απαγορεύουν να μιλήσει, αυτά τον οδηγούν στην υπακοή. Οι πολίτες δε φοβούνται ακόμη. Οι πολίτες νιώθουν  Α-μηχανία, Α-πορία, Απελπισία. Και δεν αντιδρούν γιατί νιώθουν ένοχα, αλλά και γιατί νομίζουν πως δεν έχουν κανέναν να τους αντιπροσωπεύσει. Τα σημάδια μιαςσυναισθηματικής κόπωσης των πολιτών είναι εμφανή.

 

Το 2013 δεν μπορούμε να ζητάμε από τους πολίτες αυτής της χώρας να συμπεριφερθούν ως υποκείμενα αντίστασης και αυτονομίας. Είναι εξουσιαζόμενα υποκείμενα για κάποιους αισιόδοξους ή εξουσιαζόμενα αντικείμενα για κάποιους άλλους, πιο απαισιόδοξους. Η αντίληψη πως η εξουσία ασκείται μόνον απ’ το Κράτος, το οποίο τιμωρεί ή λειτουργεί κατασταλτικά, είναι μία φτωχή σύλληψη της εξουσίας. Η εξουσία δεν είναι θεσμός ή σύνολο θεσμών. Ούτε δομή, ούτε μηχανισμοί. Η εξουσία λειτουργεί πάνω απ’ όλα ως παραγωγική εξουσία. Παράγει δυνάμεις, γνώση και διαθέτει τεχνολογία: την “τεχνολογία της εξουσίας”. Πρόκειται για μία “πανταχού παρουσία της εξουσίας”, με την έννοια ότι αυτή εμφανίζεται “κάθε στιγμή σε κάθε σημείο”.

 

Δεν μπορεί να περιμένουμε όμως να φτάσει σε σημείο τήξης η θερμοκρασία της έντασης. Δε θα φτάσει ποτέ. Αν δεν απελευθερώσουμε τους πολίτες απ’ τα δεσμά της ενοχής και δεν τους βοηθήσουμε ν’ αντιληφθούν πως η αντίδραση είναι παραγωγική και έχουν εμάς σύμμαχο και αντιπρόσωπό τους, τότε η ήττα θα είναι γεγονός. Και δε μιλώ για μία εκλογική ήττα, μιλώ για την ήττα ολόκληρου του κοινωνικού χώρου!

 

Σ’ αυτό το σημείο, ο Νέγκρι έχει απόλυτο δίκιο όταν περιγράφει τον νέο ανθρωπολογικό τύπο με τα τέσσερα χαρακτηριστικά: Ο σύγχρονος άνθρωπος, γράφει, είναι Χρεωμένος, Μιντιακός, Ασφαλισμένος και Αντιπροσωπευόμενος. Χρεωμένος:  γιατί κάπου χρωστά.  Σε τράπεζες, στην εφορία, στο ΙΚΑ, στο ΤΕΒΕ, σε φίλους ή σε συγγενείς. Μιντιακός:  γιατί αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα μόνο μέσα από τα ΜΜΕ. Ασφαλισμένος:  γιατί υπάρχει μία διαρκής αίσθηση παρανομίας και ανησυχίας που τον τυλίγει από παντού. Η φυλακή, μην ξεχνάμε, ξεκινά πλέον πριν τις πύλες της. Ξεκινά απ’ τη στιγμή που φεύγεις απ’ το σπίτι σου. Κι αυτή η γενικευμένη ανησυχία μπορεί να δικαιολογήσει κάθε είδος αδικίας. Και Αντιπροσωπευόμενος: γιατί έχει σταματήσει να ασχολείται με τα κοινά όχι επειδή αντιπροσωπεύεται από κάποιους, αλλά γιατί δυστυχώς έχει χάσει κάθε πίστη στην ίδια την έννοια της αντιπροσώπευσης.

 

Σ’ αυτούς τους πολίτες απευθύνεται η Αριστερά, χωρίς να ξεχνά αυτό που πολύ σωστά είχε αναλύσει: πως ο καπιταλισμός ανέκαθεν βασιζόταν στην απομόνωση των ατόμων και ο στόχος του αυτός δυστυχώς έχει επιτευχθεί. Η εξατομίκευση είναι ένας καινούργιος πολιτικός τόπος, το οποίον δεν πρέπει να παραβλέπουμε. Και ο μόνος άνθρωπος δεν κρίνει αναλύοντας, αισθάνεται και πράττει βάσει του αξιακού του συστήματος. Κι αυτός ανέκαθεν ήταν ο τόπος της Αριστεράς!

 

Εδώ, αυτή η Νέα Δεξιά κάνει λάθος και λόγω έπαρσης βιάζεται. Είναι πια εμφανές, ότι, εκτός από την υπακοή μας, εκτός από την υφαρπαγή  όσων μας απέμειναν, η κυβέρνηση ζητά πια το μέγιστο: μέσα από τη διάλυση των ονείρων για μια θέση στον ήλιο σε έναν τόπο στοιχειώδους, έστω,  δικαιοσύνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων,  τώρα διεκδικεί να τελειώσει με την Αριστερά ως αξιακό σύστημα. Διεκδικούν να κυριαρχήσουν οριστικά και παντού. Όχι μόνο στην οικονομία και στον τρόπο ζωής, αλλά και στην ψυχοδιανοητική μας υπόσταση.

 

Αυτή η Νέα Δεξιά με τα  μετεμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά της, θέλει να εκδικηθεί, εξαφανίζοντας τόσων χρόνων ανθρώπινη εξέλιξη και να παραδώσει το «περί δικαίου αίτημα» των κοινωνιών στις θρησκείες, στα σύνορα, στο ρατσισμό, στην αγραμματοσύνη  – σε κάθε είδους αποκλεισμό. Κοντολογίς, διεκδικεί να ξεμπερδέψει με  το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Αφού εκτιμά πως έχει κερδίσει όλα τ’ άλλα. Σωστά σκέφτεται. Γιατί η κρατική εξουσία, πρώτη απ’όλους, αναγνωρίζει την ηθική αφετηρία της ανθρώπινης συμπεριφοράς και, πρώτη απ’ όλους, γνωρίζει πως ποτέ δεν θα σιγουρέψει την κυριαρχία της, εάν δεν εξασφαλίσει την ενεργητική συγκατάθεση των κοινωνιών. Εδώ λοιπόν η Αριστερά οφείλει να επενδύσει : στο ηθικό της πλεονέκτημα!΄Αλλωστε, χωρίς αυτό, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Είναι αναγκαία λοιπόν η επένδυση στο συναίσθημα των πολιτών!

 

Υπάρχουν άνθρωποι, που αν δεν έχουν μάλιστα και κάποια συνδικαλιστική πείρα, κοιτάζουν μ’ ένα βλέμμα απόγνωσης και κινούνται μ’ ένα σώμα σε κατάσταση παραλυσίας. Δε θέλουν να σκεφτούν. Δε θέλουν ν’ ακούσουν άλλες αναλύσεις. Έχουν ανάγκη να τους νιώσουν! Κι αυτό δεν είναι λαϊκισμός.  Είναι κάλυψη Ανάγκης!  Η Αριστερά, ιστορικά, απευθυνόταν χωρίς φόβο στο συναίσθημα. Όχι, για να το διαχειριστεί, αλλά για να το προστατέψει. Γι’ αυτό και ο πολιτικός της λόγος οφείλει πλέον άφοβα να μιλά  κ α ι   στο συναίσθημά του πολίτη.  Σ’ αυτόν που του υπενθυμίζουν καθημερινώς, πως έζησε για αρκετά χρόνια πλούσια και πάνω απ’ τις δυνάμεις του, ξυπνώντας του ένα pudendum – αυτό το αίσθημα ντροπής -, που του κρατά το κεφάλι κατεβασμένο και το στόμα του κλειστό.

 

Η Αριστερά πρέπει να γίνει προσωπικά προστατευτική. Η μόνιμη φράση που ακούγεται έξω είναι: “νιώθω απροστάτευτος!” Να, γιατί πιστεύω πως αποενοχοποιημένα πρέπει να μιλάμε στο συναίσθημά του πολίτη, σαν άνθρωποι που νιώθουν και οι ίδιοι – προσωπικά - πάνω απ’ όλα την απόγνωσή του. Ο πολίτης έχει ανάγκη τη διαρκή δήλωση έμπρακτης αλληλεγγύης. Αρκεί ν’ αναπτυχθεί ένα οργανωμένο δίκτυο, το οποίο θα ασχολείται με αυτό. Με την αποενοχοποίηση του πολίτη!  Χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα και τους τρόπους, χωρίς το φοβικό σύνδρομο του λαϊκισμού. Τότε η προσωπική επέμβαση του καθενός δε θα λειτουργεί  σαν αποχυμοποιημένη συμπερασματική έκφραση κάποιας πολιτικής αναλυτικής σκέψης, που αντιμετωπίζει το πρόβλημα, απλώς σαν αντικείμενο προς έρευνα. Ζητείται πάθος λοιπόν! Γιατί η έλλειψή του δηλώνει έλλειψη πίστης. 

Επαναλαμβάνω αυτό που είπα στην αρχή: 

Μιλώ πολιτικά δε σημαίνει στερώ τη σκέψη μου από τα συναισθήματα.

 

Το βασικό στοιχείο, που δεν έχουν όλοι αυτοί, που “συγκυβερνούν” πέρα από τα άλλα, είναι πως δεν είναι ένας απ’ αυτούς που κοιτάζουν με απόγνωση και απελπισία! Μιλούν γι’ αυτούς, αλλά δεν είναι αυτοί! 

Γι’ αυτό και το σύνθημα της Αριστεράς πρέπει να είναι:

 

Δεν είμαστε έξω από εσάς γι’ εσάς!  Ούτε μιλάμε στο όνομά σας – ε ί μ α σ τ ε  Εσείς!

via

Εγώ θα μείνω...

Εξαιρετική δουλειά από το "Εργαστήριο Σκέψης". Σήμερα, περισσότερο από ποτε, η τέχνη είναι αναγκαίο να συμβάλει στον αγώνα της αντιπληροφόρησης και της αφύπνισης, κυριολεκτικά, της κοινωνίας από το "νανούρισμα" των ειδήσεων των 8.

Όπως λέει πολύ εύστοχα, "το πιο φιλόδοξο όνειρο, είναι το δύσκολο". Αλλά για αυτό το όνειρο, αξίζει να παλέψεις...

«Εγώ είμαι ο Μελισσανίδης»

Σιγά καμάρι μου, σκιαχτήκαμε...

Αναδημοσιεύουμε άρθρο-σχολιασμό, σχετικά με τις απειλές του συστηθέντα ως Δημήτρη Μελισσανίδη, εναντίον του συντάκτη του περιοδικού "Unfollow", Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου, για το άρθρο που έβγαλε στη φόρα το λαθρεμπόριο ναυτιλιακού πετρελαίου, από τις εταιρείες των Μελισσανίδη και Λάτση. Ένα σχόλιο δικό μας: Όσο εμείς τρωγόμαστε μεταξύ μας για το αν ο γείτονας παίρνει μια παραπάνω από τις τρεις κι εξήντα που παίρουμε εμείς, τα κοράκια παίζουν χοντρό παιχνίδι σε βάρος μας...

Είναι απορίας άξιον με πόσο χαμηλή ευφυία συνοδεύουν τις πράξεις τους οι απανταχού φορείς της «υγιούς επιχειρηματικότητας». Δυστυχώς, αν θυμηθούμε περιπτώσεις όπως του Via Vai, της Κωνσταντίνας Κούνεβα και πολλών άλλων, η ικανότητα πολλών ανθρώπων να προστατευθούν έρχεται κατόπιν εορτής, αφού δηλαδή έχει τραβηχτεί το πιστόλι και αφού έχει πέσει το βιτριόλι στο πρόσωπο. Στην περίπτωση όμως της δημοσιογραφίας, στην περίπτωση που παίρνεις τηλέφωνο επώνυμα και αρχίζεις να εκτοξεύεις απειλές ενάντια σε δημοσιογράφο και την οικογένειά του, πρέπει να μην είσαι και πολύ σπίρτο για να το κάνεις με το ονοματεπώνυμό σου.

Είναι επίσης εκπληκτικό το νταηλίκι που επιφέρει η δυνατότητα να πληρωθούν δυο πίθηκοι, σκέτο κρέας, που είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να κάνουν ότι τους ζητήσει ο Μέγας Ναπολέων στην κεφαλή. Ειδικά με τη διαμεσολάβηση όμως του τηλεφώνου ή του ίντερνετ, οι απειλές γίνονται σαθρές, γελοίες. Ακολουθεί μία επίδειξη:

«Εσύ είσαι ο Μελισσανίδης λες. Λοιπόν, όχι φίλε, εμείς είμαστε ο Μελισσανίδης· μπροστά μας ο Ηρώδης είναι ιδιοκτήτης παιδικού σταθμού και ο Αττίλας ο Ούνος πρόσκοπος. Παίζαμε μπάλα με τον Κάρλος το Τσακάλι και τρώγαμε για πρωινό τις κατασκευές του Unabomber. Αράζαμε στη Χιροσίμα με φράουλες και στο Τσερνομπίλ πίναμε κοκταίηλ. Η αντιτρομοκρατική ακόμα μας ψάχνει για το Big Bang και αυτόν τον καιρό δουλεύουμε στο να σηκώσουμε τις φωτιές της κολάσεως για τη Δευτέρα Παρουσία. Θα καννιβαλίσουμε τον μπατζανάκη σου και θα σου φοκώσουμε τα καζάνια με το σπίρτο απ'το τσιγάρο μας.”

Είναι τρομακτικά γελοίο το πώς ο κάθε μεγαλομανής που έχει κατέβει στην πόλη με μια περιουσία που ένας Θεός ξέρει πού βρέθηκε, είναι έτοιμος να γίνει ο κυρ-Αλ Καπόνε. Εξίσου τρομακτικό είναι το γεγονός ότι τέτοιου τύπου φιγούρες συχνά έχουν τη δύναμη να πραγματοποιήσουν τις απειλές τους (αν και ο εν λόγω ευτυχώς δεν έχει τέτοια περιθώρια αυτή τη στιγμή), όπως επίσης και το γεγονός ότι όλη η φαντασίωση που ακμάζει σε πολλούς πιτσιρικάδες για το να γίνουν “μαφία”, είναι στην ουσία η φαντασίωση να γίνουν τέτοιου είδους άτομα που αφιερώνουν τη ζωή τους στο να αναπληρώνουν τσάτρα-πάτρα το πόσο ανάξιοι είναι.

Στον κ. Χαραλαμπόπουλο απ' το Unfollow ευχόμαστε το όλο πράγμα να μείνει στη γελοιότητα. Για τον Μελισσανίδη με τ' όνομα και το swag, έχουμε μόνο οίκτο.

via

Όχι στην ξενοφοβία

Με συγκινητική απλότητα, τα παιδιά στα παρακάτω βίντεο απαντούν στην ανησυχητική, πλέον, ξενοφοβία που παρατηρείται στις μέρες μας στην Ελλάδα. Η κρίση, μας έχει φτάσει σε καταστάσεις εξαθλίωσης και κοινωνικού κανιβαλισμού, σε βαθμό που κάποιοι παλεύουν να πατήσουν πάνω στο πτώμα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) του πιο αδύναμου διπλανού τους, νομίζοντας ότι έτσι θα εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους. Χρυσαυγίτικες ρητορείες μίσους που στοχεύουν κάθε φορά στον εύκολο στόχο, στον αδύναμο κρίκο. Σήμερα είναι οι μετανάστες, αύριο οι αντιφρονούντες και μεθαύριο η δημοκρατία -έστω αυτή η τυπική, συρρικνωμένη, ρημάδα δημοκρατία. Κι όλα αυτά, από έναν λαό που μια-δυο γενιές πίσω να κοιτάξει, θα βρει έναν συγγενή του μετανάστη στη Γερμανία, στην Αυστραλία ή στην Αμερική.

Ήρθε καιρός να τελειώνουμε με τις αυταπάτες. Δε μας φταίνε οι μετανάστες για τα προβλήματά μας, ας ενηλικιωθούμε ως λαός. Να ορθώσουμε το ανάστημά μας απέναντι στην κρίση, απέναντι σε αυτούς που την έσπειραν, απέναντι στο πολιτικό σύστημα που έπρεπε να'ναι εκεί για να μας προστατέψει κι αυτό μας πούλησε, απέναντι και στα δικά μας λάθη. Να ξεκινήσουμε να ψάχνουμε εκεί που πρέπει για τη λύση της, πράγμα που προϋποθέτει ρήξη και τομές, μπροστά σε ένα σύστημα που θα συνεχίσει να μας βυθίζει σε ένα βαρέλι δίχως πάτο, όσο αυτό εξασφαλίζει τα κέρδη του.

Φωνάζουμε ένα ξεκάθαρο ΟΧΙ σε όλη αυτή τη χρυσαυγίτικη νεοφασιστική υποκουλτούρα της ξενοφοβίας και του εθνικισμού. 

Προστατεύουμε την ελληνική κοινωνία, από την μιζέρια και την απώλεια των αξιών της.

Η μόνη "βρωμιά" που πρέπει να "ξεβρωμίσει" στην Ελλάδα του 2013, είναι η εσωστρέφεια, η ξενοφοβία και οι διαστροφικές αντιλήψεις ανθρώπων που ονειρεύονται εφιάλτες του παρελθόντος. Ο σκουπιδοτενεκές της ιστορίας έχει ακόμη χώρο...

Λιτότητα: Ένα μεγάλο λάθος

Διάβαζα πριν από περίπου 2 δβομάδες, ένα άρθρο σχετικά με την έκθεση του Ολιβιέ Μπλανσάρ, του επικεφαλής του ερευνητικού τμήματος του ΔΝΤ, με τίτλο: "Τα λάθη των προγνωστικών ανάπτυξης και οι δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές". Όπως αναλύει, λοιπόν, ο Μπλανσάρ, ο οποίος είναι ένας εκ των κορυφαίων του ΔΝΤ, το λάθος αφορά σε έναν συντελεστή, τον αποκαλούμενο «πολλαπλασιαστή» (multiplicateur). Από το 1970 μέχρι και το 2007, οι ασχολούμενοι με τις προβλέψεις είχαν διαπιστώσει ότι η μείωση κατά 1% στις δημόσιες δαπάνες, ή κατά 1% επιπλέον έσοδα από τη φορολογία, οδηγούσαν, κατά μέσον όρο, σε 0,5% μείωση της ανάπτυξης στις προηγμένες χώρες. Έτσι, διαμόρφωσαν τον πολλαπλασιαστή 0,5 τον οποίο και χρησιμοποίησαν στις προκαταρτικές εργασίες τους για τα προγράμματα που επιβλήθηκαν σε Ελλάδα και Πορτογαλία.

Το πρόβλημα είναι ότι τα δεδομένα αυτά ίσχυαν πριν από την κρίση, η οποία με την ανασφάλεια που έφερε στις χώρες, επηρέασε τη συμπεριφορά των καταναλωτών. Στο «Πανόραμα της Παγκόσμιας Οικονομίας» που δημοσίευσε το ΔΝΤ τον περασμένο Οκτώβριο, αναγνωρίζει ότι με τις σημερινές συνθήκες, οι πολλαπλασιαστές κινούνται ανάμεσα στο 0,9 έως και το 1,7 (!), δηλαδή δύο με τρεις φορές μεγαλύτεροι από το 0,5. Την πληροφορία αυτή το ΔΝΤ την έχει γράψει στα ψιλά του «Πανοράματος» και μόνο οι ιδιαίτερα έμπειροι αναλυτές μπορούσαν να αντιληφθούν το μέγεθος της σημασίας της.

Επειδή όμως, όλα αυτά τα μοντέλα και οι αριθμοί, καμιά ουσία δεν έχουν αν δεν άπτονται της ζωής του ανθρώπου, ας βάλουμε το θέμα σε μια πιο πραγματική βάση. Ζήσαμε την τελευταία τριετία μέσα σε έναν μηχανισμό "στήριξης", ο οποίος μέχρι στιγμής έχει οδηγήσει τη χώρα πολλά χρόνια πίσω και έχει φτάσει την κοινωνία σε καταστάσεις εξαθλίωσης. Για παράδειγμα, αυτό που μας διαφήμισαν ως "μεταρρύθμιση" της δημόσιας υγείας, είναι η κατάργηση ουσιαστικά της δημόσιας υγείας (αναρωτήσου πότε έκλεισες τελευταία φορά ραντεβού με γιατρό δημοσίου και μετά από πόσους μήνες πήγες τελικά). Αυτό που διαλαλούν ως "μεταρρύθμιση" της δημόσιας παιδείας, είναι τελικά η αναγνώριση των πτυχίων των ιδιωτικών κολλεγίων και η υποβάθμιση του δημόσιου Πανεπιστημίου. Ή η προσέλκυση ξένων επενδυτών -πόσοι ακόμη μεσσίες σε αυτή τη χώρα;- είναι στην ουσία η εκποίηση της περιουσίας του ελληνικού λαού.

Ναι, γιατί όπως λέει και το σλόγκαν διαφήμισης γνωστής γερμανικής αλυσίδας ηλεκτρικών ειδών, "ο τζάμπας ζει" και μάλλον πιο πολύ στους επίδοξους επενδυτές έπρεπε να απευθύνεται, παρά στον Έλληνα καταναλωτή... Γιατί, ακόμη και για αυτούς που πιστεύουν στην ιδιωτικοποίηση ως λύση, είναι άλλο το να πουλάς και άλλο το να "σφάζεις όσο όσο", όπως έγινε σε περιπτώσεις μεγάλων και κερδοφόρων ΔΕΚΟ, με παράδειγμα τον ΟΠΑΠ ή τη ΔΕΗ που πουλήθηκε σε τιμή δύο(!) υποσταθμών της. Γιατί κανένας επενδυτής δεν είναι τόσο χαζός ή τόσο αλτρουϊστής, ώστε να σώσει χρεωκοπημένες επιχειρήσεις που δεν έχουν περιθώριο κέρδους και μάλιστα μεγάλου. Γιατί, όταν η Άνγκελα Μέρκελ ήρθε στην Ελλάδα, δεν είχε μαζί της πολιτικούς και διπλωμάτες, αλλά ένα μάτσο "επενδυτές" ή πιο σωστά, καιροσκόπους-κερδοσκόπους, που ήρθαν να διαλέξουν κομμάτια από το φιλέτο.

Και μετά από όλα αυτά, έρχεται η επιβεβαίωση του Μπλανσάρ, που αποδομεί το όλο σχέδιο από την ίδια του τη βάση. Δεν θα πετύχαινε, δεν είχε πιθανότητες να πετύχει. Κι αυτό, όχι γιατί "δεν το εφαρμόσαμε σωστά" όπως μας επέπληττε ο μπαρμπα-Σόιμπλε τόσον καιρό, αλλά γιατί το πρόγραμμα "στήριξης" της Ελλάδας (και όχι μόνο) βασίστηκε σε ένα λανθασμένο οικονομικό μοντέλο και άρα ήταν εξ αρχής καταδικασμένο να αποτύχει. Είναι σαν να προσπαθείς να λύσεις μια άσκηση μαθηματικών και ένα από τα δεδομένα που λαμβάνεις να είναι λάθος. Ό,τι και να κάνεις, η άσκηση δεν θα σου βγει...

Εκεί όμως, τίθεται και το βασικότερο ερώτημα, που ξεφεύγει από τη σφαίρα των αριθμών και των συντελεστών. Πρόκειται άραγε "απλώς" για ένα λάθος που οδήγησε σε αποτυχία ένα σχέδιο λιτότητας ή τελικά η ίδια η λιτότητα είναι το λάθος σε αυτή την ιστορία;

Τρία χρόνια λιτότητας "in vivo", σε συνδυασμό με την κοινή λογική του καθενός, νομίζω πως μπορούν να δώσουν απάντηση στο ερώτημα πολύ καλύτερα από τον κάθε μεγάλο οικονομολόγο. Ας αρχίσουμε λοιπόν, να εμπιστευτόμαστε λίγο περισσότερο την κοινή μας λογική, κι ας αφήσουμε στην άκρη συντελεστές και πλασματικά μοντέλα. Γιατί η ζωή και οι ανθρώπινες ανάγκες είναι κάτι πραγματικό και ο χρόνος είναι ένα μέγεθος που δεν επιδέχεται αρνητικό πρόσημο. Να δώσουμε πραγματικές λύσεις στα προβλήματά μας, τώρα. Αρκετά με τα πειράματα.