Κάπως έτσι...

Τα εγκλήματα του κεφαλαίου

Στα βίντεο που ανέβασε η Lifo, παρουσιάζεται η ωμότητα του πολέμου που διεξήγαγε το αμερικανικό κεφάλαιο για να "εκδημοκρατίσει" το Ιράκ -πάντα από την καλή του την καρδιά. Μια ακόμη γωνιά της γης, που "ποτίστηκε" με απεμπλουτισμένο ουράνιο και βόμβες υδραργύρου.

Στη γλώσσα βέβαια των ειλικρινών ανθρώπων, αυτός ο "εκδημοκρατισμός" μεταφράζεται ως πόλεμος για την ενέργεια, η οποία αποτελεί την πέτρα του σκανδάλου για τους απανταχού ιμπεριαλιστές. Αυτοί γνωρίζουν καλά ότι δεν μπορείς να είσαι πρώτη δύναμη στον κόσμο -οικονομική και στρατιωτική- ούτε μπορείς να στηρίξεις μια τεράστια παραγωγική μηχανή, δίχως ενέργεια. Κι έτσι, επιδίδονται στο ανελέητο κυνήγι ενέργειας, πετρελαίου και φυσικού αερίου προς το παρόν, καθώς και άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών, χωρίς να λογαριάζουν ανθρώπινες ζωές, λαούς, κοινωνίες ολόκληρες ή πολιτισμούς...

Αν είσαι οκ με το να ξέρεις ότι γίνονται αυτά, κρύβεσαι πίσω από το "δεν μπορώ να κάνω κάτι" και "απλά κοιτάς τη δουλειά (ή μήπως άραγε δουλεία) σου", να τον χαίρεσαι τον κόσμο σου. Γιατί όποιος τηρεί ομερτά σ'αυτό το έγκλημα, είναι συνένοχος.

Πότε άραγε θα το πάρεις χαμπάρι -αν δεν το'χεις ήδη καταλάβει- ότι για να υπάρχουν λίγοι πλούσιοι στον κόσμο, πρέπει να υπάρχουν και εκατομμύρια φτωχοί, δυστυχισμένοι. Για να υπάρχει ένα καλοταϊσμένο μέλος της οικονομικής ελίτ του καπιταλισμού, πρέπει να πεθαίνουν χιλιάδες από την πείνα. Για να ζει η Δύση ευήμερα, πρέπει ο υπόλοιπος κόσμος να υποφέρει. Έτσι λειτουργεί τούτο το σύστημα.

Κι αν εμένα που σου τα λέω αυτά, με πεις γραφικό, εσύ είσαι γραφικός επί δέκα. Κι αυτό γιατί παπαγαλίζεις την απάντηση που σου 'μαθε αυτό το σύστημα που κι εσένα τον ίδιο καταπιέζει: "Αυτή είναι η φύση του ανθρώπου και αυτά θα συμβαίνουν για πάντα". Το επιχείρημα δηλαδή, όσων βολεύονται με το να κρατούν την ανθρωπότητα πίσω.

Οι εικόνες στα βίντεο που ακολουθούν είναι σκληρές. Το ίδιο και η πραγματικότητα που πρέπει να αλλάξουμε.

Το νησί των Λωτοφάγων

του Νίκου Βράντση

Θέλετε να ακούσετε κάτι απίστευτο; Το 2012 ανακυρύσσεται το ευνοϊκότερο έτος που έχει ζήσει η ανθρωπότητα στην ιστορία της. Λιγότερη φτώχεια, λιγότεροι θάνατοι από ασθένειες, περισσότερη ευημερία από ποτέ. Δεν το λέω εγώ, μη με παρεξηγείτε. Εγώ απλά το αναπαράγω γιατί μου φάνηκε όσο περίεργο φαίνεται και σε εσάς τώρα.

Μη σας ξεγελά ωστόσο, μήτε η έρευνα μήτε το έγκυρο μέσο που τη δημοσιεύει. Τα μεγαλύτερα ψεύδη δημοσιεύονται άλλωστε ως γνωστόν στα εγκυρότερα μέσα, για να παραπλανήσουν τον κόσμο που τα θεωρεί έγκυρα. Φυσικά και ο κόσμος συνεχίζει να είναι άδικος. Πιο άδικος από ποτέ, θα έλεγα. Φυσικά οι ενδοκοινωνικές και διακοινωνικές ανισότητες εντείνονται. Φυσικά και η φτώχεια συνεχίζει να πλήττει τους αδύναμους. Μα ο πλούτος που παράγεται είναι τόσο μεγάλος που μας κάνει να παραβλέψουμε το γεγονός της ανισοκατανομής του και μας επιτρέπει να μιλάμε για παγκόσμια πρόοδο. 

"Τα πράγματα είναι λιγότερο χάλια από πριν" λέμε για να δικαιολογήσουμε τον παράλογο κόσμο που εμείς φτιάξαμε και εμείς συνεχίζουμε να διαιωνίζουμε. Θεωρώ πως κανείς δεν είναι τόσο αφελής όμως, ώστε να θεωρεί, πως το "λιγότερο χάλια" σημαίνει και πως τα πράγματα είναι καλά. Οι ανισότητες είναι οξύτερες από ποτέ. Απλά αφορούν σε ανισότητες μεταξύ ανθρώπων που ζουν καλύτερα από όσο ζούσαν, δίχως να ζουν καλά, και άπληστων οικονομικών ελίτ που συσσωρεύουν πλούτο σε μεγαλύτερη αφθονία από ποτέ. 

Ας επιστρέψουμε όμως στην παράξενη έρευνά μας. Αν τα πράγματα πάνε από το χειρότερο στο κακό για τον υπόλοιπο κόσμο, διαπίστωση κοινής παραδοχής αποτελεί και το γεγονός πως η Δύση οδεύει από το καλύτερο στο μέτριο, με τάσεις πτωτικές. Καθώς ο κόσμος κάνει βήματα μπροστά η Ευρώπη φαίνεται να οπισθοδρομεί σε μια διαδικασία επίπονη. Δε το βρίσκετε παράξενο; Ενώ γύρω μας φαίνεται να σημειώνεται μια αξιοσημείωτη ανάπτυξη, η Δύση όχι μόνο παραμένει στάσιμη, μα συνεχίζει να βυθίζεται σε μια διαρκή ύφεση. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί οι άλλοτε πρωτοπόρες δυνάμεις της αειφόρου ανάπτυξης βρίσκονται καθηλωμένες σε αυτή τη στασιμότητα; 

Γιατί η αειφόρος ανάπτυξη τελείωσε- ή μάλλον δεν υπήρξε ποτέ- και οι πρωτοπόρες δυνάμεις έχουν χάσει τα χαρακτηριστικά που τις καθιστούσαν πρωτοπόρες. Το επιτάσσουν βλέπετε οι συνθήκες ενός κόσμου που γίνεται όλο και μικρότερος, που επικοινωνεί όλο και πιο ανοιχτά και ανταγωνίζεται όλο και σφοδρότερα. 

Η Δύση εκμεταλλεύτηκε τον υπόλοιπο κόσμο για να μπορέσει να προοδεύσει κοινωνικά και οικονομικά. Τον άφησε πίσω για να μπορέσει να τελέσει όλους αυτούς τους πειραματισμούς. Πέταξε η ίδια με εργαλεία την αποικιοκρατία, τη δουλεία, τη φτώχεια και εκμετάλλευση των υπολοίπων. Όπως κάποτε η Αθήνα βάσισε την πρωτοπορία της στη δουλεία, έτσι και η Ευρώπη βάσισε τη δική της στην δουλεία των αποικιών. 

Μα τώρα ξεκινά η πτώση. Οι αποστάσεις εκμηδενίστηκαν, ο κόσμος μίκρυνε. Κίνα, Βραζιλία, Ινδία δεν είναι πια κάποιοι εξωτικοί προορισμοί, όπου κατοικούν βάρβαροι. Είναι οι γείτονες που χτυπούν την πόρτα για να δουν τι υλικά και τι έπιπλα έχουμε χρησιμοποιήσει στον δικό μας χώρο. Για να κατασκευάσουν ίδια σε χαμηλότερο κόστος. Και δεν μπορούμε να μην τους ανοίξουμε. Δεν είναι δυνατόν να παραβιάσουμε εμείς τους κανόνες της νεοφιλελεύθερης ευγενείας, που οι ίδιοι επιβάλλαμε. Δεν είναι όμως αυτή η αδυναμία της δύσης το μεγάλο δυστύχημα. Υπάρχει μια άλλη που την ξεπερνά. Και θα την ονομάσω "εσωτερική ανυπακοή λόγω βραχυπρόθεσμου συμφέροντος".

Η Δύση αιμορραγεί, διότι δεν μπορεί να συγκρατήσει τον πόθο, την περιέργεια των εσωτερικών οικονομικών της ελίτ. Κονκισταδόροι του κέρδους, οι ελίτ είναι αναπόφευκτο να μαγευτούν από τα οφέλη που τους παρέχει η ελκυστική γειτνίαση. Και φεύγουν, μετοικούν, μεταφέρουν τις κερδοφόρες επιχειρήσεις τους στα νέα αυτά παραδεισένια μέρη. Γεμίζουν πληγές τη δυτική οικονομία, μαγεμένοι από τις χώρες του κόσμου, που ακριβώς επειδή κάποτε έμειναν πίσω, σήμερα είναι καπιταλιστικά πιο εξελίξιμες. Οι χαμηλοί μισθοί, οι εξαθλιωμένοι εργάτες -ναι, αυτοί που ζουν καλύτερα το 2012- καθιστούν τους νέους τόπους, τα σύγχρονα νησιά των Λωτοφάγων, στα οποία ορμάνε ανυπάκουες οι ελίτ της Δύσης. Και η Ευρώπη προσπαθεί να αντιμετωπίσει την απώλεια της δύναμης της πολιτικής έναντι της οικονομίας. "Μη μαγεύεστε" λέει στα αγαπημένα της παιδιά ωσάν σύγχρονος Οδυσσέας. Μα αντί να τους συνετίσει, να τους επιβληθεί, διαπραγματεύεται μαζί τους. "Θα συρρικνώσουμε και εδώ μισθούς, θα καταργήσουμε και εδώ τα εργασιακά δικαιώματα, τις κατακτήσεις αιώνων και αίματος." 

Δυστυχώς όμως υπάρχει μια διαφορά. Οι λαοί της Δύσης έχουνε εξοικειωθεί με τα δικαιώματά τους. Άκου να δεις οι γελοίοι. Νομίζουν πως είναι κατακτήσεις που τους ανήκουν. Τις θεωρούν δεδομένες. Αλλά τι να ξέρουν αυτοί από οικονομία και τις θυσίες που χρειάζεται για να επιβιώσει και να διατηρήσει την ανταγωνιστικότητά της. Και έτσι ανέλαβαν οι ανιδιοτελείς ελίτ να συνετίσουν τα εξεγερμένα στρώματα που αντιμάχονται στις περικοπές των μισθών τους. 

Αλλά νομίζω πως το πρόβλημα που προκύπτει είναι εύλογο. Όταν λες στον κόσμο πώς πρέπει να στερηθεί όσα με μάχες κέρδισε και να τα θυσιάσει στο βωμό της ανταγωνιστικότητας, θα αντιμετωπίσεις αντιδράσεις. 

Οι λαοί των χωρών που τώρα έρχονται στο προσκήνιο δε συνήθισαν τα ατομικά και εργασιακά δικαιώματα, γιατί δεν τα είχαν ποτέ. Δε συνήθισαν την ψευδαίσθηση ελευθερίας που μπορεί να σου προσφέρει η οικονομική ευημερία, γιατί δεν την γνώρισαν. Η ελευθερία αυτή ίσως έρθει σταδιακά, ως προϊόν μερικού εξ αστισμού. Εξαστικοποιείται ένα προλεταριάτο και προλεταριοποιείται ο δυτικός μεσοαστός, μέχρι τα πράγματα να έρθουν σε μια ισορροπία.

Ο κόσμος προχωρά με τους δικούς του ρυθμούς και η Δύση δεν είναι αυτή που τον τραβά μπροστά. Όχι. Είναι ο κόσμος που τραβά την Δύση πίσω. Αποτέλεσμα της εξομοίωσης που επιβάλλει η παγκοσμιοποίηση. Και δυστυχώς οι πρωτοπόροι του παρελθόντος μπορεί να βρεθούν ουραγοί του μέλλοντος.

via Dubium

Εξεταστική 3 εβδομάδων αποφάσισε η Συνέλευση Τμήματος για τον Ιούνιο

Στη Συνέλευση Τμήματος που πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί, αποφασίστηκε η εξεταστική του Ιουνίου να διαρκέσει 3 εβδομάδες (αντί για τις 2 εβδομάδες που ορίζει ο νέος νόμος). Η απόφαση λήφθηκε με "συνοπτικές διαδικασίες", ενώ μας έκανε εντύπωση το γεγονός ότι απουσίαζαν όλες οι υπόλοιπες παρατάξεις, σε ένα τόσο σημαντικό ζήτημα...

Τα μέλη της Κίνησης Φοιτητών Κτηνιατρικής που βρέθηκαμε στη Συνέλευση υποστηρίξαμε ξεκάθαρα ότι η εξεταστική θα πρέπει να παραμείνει ως είχε (με τις 4 εβδομάδες), διότι δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση με τους ολοένα και περισσότερους φραγμούς στο να περνάμε μαθήματα και να πάρουμε πτυχίο. Επιπλέον, ζητήσαμε προόδους ενώπιον όλων των εκπροσώπων των τομέων, για να μπορούν οι φοιτητές να περνούν μαθήματα ήδη μέσα στο εξάμηνο και να διευκολυνθούμε στη δύσκολη εξετασική που μας περιμένει.

Είναι πάγια η θέση μας ότι για να αλλάξει ένα σύστημα που έχει στη βάση του τις εξετάσεις αντί για την ίδια την εκπαίδευση, πρέπει πρώτα να γίνουν μια σειρά από κινήσεις (όπως π.χ. πρόοδοι μέσα στο εξάμηνο), τα οποία εν τέλει θα κάνουν την εξεταστική μια ευκολότερη διαδικασία. Με το να μας μειώνουν την εξεταστική χωρίς προηγουμένως να κάνουν όλες αυτές τις κινήσεις που θα μας διευκολύνουν, στην ουσία δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο την φοίτηση και αποφοίτησή μας! Ενώ μας λένε από τη μια ότι θέλουν και οι ίδιοι οι καθηγητές να παίρνουμε πτυχίο έγκαιρα, οι αποφάσεις τους άλλα μας δείχνουν.

Επικαλούνται τη νομιμότητα τη στιγμή που σε άλλες σχολές αντίστοιχης φύσης με τη δική μας -βλέπε ιατρική- οι εξεταστικές περίοδοι είναι πολύ μεγαλύτερες και σε καμία περίπτωση δεν είναι 2 και 3 εβδομάδες, όπως ορίζει ο γελοίος νόμος Διαμαντοπούλου/Αρβανιτόπουλου.

Και σ' όλο αυτό το τραγελαφικό σκηνικό, προστίθεται και η ουσιαστικά ανύπαρκτη εκπροσώπηση των φοιτητών στη Συνέλευση Τμήματος με τη νέα της δομή, όπου 1 μόνο (!) φοιτητής θα εκπροσωπεί το σύνολο του Φοιτητικού Συλλόγου! Δηλαδή μας αφαιρούν το δικαίωμα να συμμετέχουμε στη λήψη αποφάσεων για τις ίδιες μας τις σπουδές και για τα θέματα που μας αφορούν άμεσα, όπως τώρα με την εξεταστική! Και εμείς άλλωστε που βρεθήκαμε στη Συνέλευση σήμερα δεν είχαμε (τυπικά) δικαίωμα ούτε λόγου, ούτε ψήφου.

Επειδή οι δύσκολες καταστάσεις που ζούμε απαιτούν αποφασιστικότητα και λύσεις, κάνουμε ένα ανοιχτό κάλεσμα σε όλους τους συμφοιτητές μας και στις υπόλοιπες παρατάξεις του Σ.Φ. Κτηνιατρικής για να διεκδικήσουμε ΑΠΟ ΤΩΡΑ οργανωμένα, εξεταστική 4 εβδομάδων για το εαρινό εξάμηνο.

Επίσης, καλούμε και τις υπόλοιπες παρατάξεις σε συνεδρίαση Δ.Σ. την Πέμπτη 21 Μαρτίου στη 1 μ.μ. στις κλινικές για να δούμε πώς θα αντιμετωπίσουμε τη μηδαμινή εκπροσώπησή μας στη Γενική Συνέλευση Τμήματος. Είμαστε κάθετα αντίθετοι στην αντιδημοκρατική δομή που της έχει δώσει ο νόμος που φτιάχτηκε για να διαλύσει το ελληνικό Δημόσιο Πανεπιστήμιο.

ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ ΜΑΣ!

ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ, ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΦΟΙΤΟΥΜΕ ΕΓΚΑΙΡΑ!

Κίνηση Φοιτητών Κτηνιατρικής

R.I.P. Hugo Chavez

Μεγάλος ηγέτης που υπηρέτησε το λαό του. Έδωσε έναν αγώνα κόντρα στα μεγάλα συμφέροντα και στην αστική ελίτ που λυμαίνεται τον πλούτο της Βενεζουέλας και πάλεψε για να αποδώσει στους ανθρώπους του αυτά που τους αξίζουν: ζωή με αξιοπρέπεια, λαϊκή κυριαρχία στον παραγόμενο πλούτο και κοινωνική δικαιοσύνη. Έλεγε: "Σε όσους επιθυμούν το θάνατο μου, εύχομαι να ζήσουν για πολύ για να δουν πως η Μπολιβαριανή Επανάσταση θα πηγαίνει από μάχη σε μάχη και από νίκη σε νίκη".

Το παράδειγμα του αγώνα αυτού, που δεν είναι προσωπικός, αλλά αγώνας ενός ολόκληρου λαού, είναι για μας ένα ελπιδοφόρο φως, μέσα στο σκοτάδι της φτώχειας και της αδικίας, στο οποίο έχει βυθίσει τον κόσμο και τη χώρα μας η βαρβαρότητα του καπιταλισμού. Ήταν μια πραγματική επανάσταση αυτό που έγινε στη Βολιβία κι ο Τσάβες ένας αληθινός λαϊκός ηγέτης.

Ας τα βλέπουμε εμείς αυτά, σε μια στιγμή που "τρώμε" την κοροϊδία ενός συστήματος εφοπλιστάδων και βιομηχάνων, τραπεζών και πολιτικών-ανδρείκελων, αλλά και μέσων μαζικής προπαγάνδας. Παίδες, υπάρχει άλλος δρόμος και το παράδειγμα μας το έδωσαν λαοί που είχαν το θάρρος και την αξιοπρέπεια να τον ακολουθήσουν. 

Σ' ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που διαβάσαμε στον pitsirikos.net, ο γράφων εξιστορεί τα εξής: " Για τον Ούγκο Τσάβες έχουν γραφτεί πολλά και -μετά τον θάνατό του- θα γραφτούν ακόμα περισσότερα. Στο τέλος, όμως, τους ηγέτες των ανεξάρτητων χωρών τους κρίνει μόνο λαός της χώρας τους. Όχι οι σκλάβοι που ζουν σε άλλες χώρες. 

Έχω τσακωθεί για τον Ούγκο Τσάβες. Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, στην τότε δουλειά μου, γνώρισα δυο ζευγάρια από τη Βενεζουέλα, γύρω στα 60. Δεν ήταν φίλοι του Ούγκο Τσάβες· οι ψηφοφόροι του Τσάβες δεν είχαν χρήματα για υπερατλαντικά ταξίδια και κρουαζιέρα στη Μύκονο και τη Σαντορίνη. Κατηγορούσαν τον Τσάβες με απίστευτες βρισιές. Τον μισούσαν. Ήταν ολοφάνερο πως ανήκαν στην μεγαλοαστική τάξη που είχε φρικάρει με την αναδιανομή της γης και τα κοινωνικά προγράμματα για τους φτωχούς. Τύχαινε να γνωρίζω καλά -και από πολλές πλευρές- την πρόσφατη ιστορία της Βενεζουέλας, οπότε τους έκανα με τα κρεμμυδάκια. Εκνευρίστηκαν τόσο πολύ που μου ζητούσαν να πάω να μείνω στη Βενεζουέλα. Αν ζουν, θα είναι ευτυχισμένοι σήμερα."

Βρήκαμε και το παρακάτω βίντεο, σχετικά με την πορεία και το έργο του Ούγκο Τσάβες.

(Δεν συμφωνούμε σε όλα τα σημεία με το βίντεο.) 

Ηχηρό ΟΧΙ στα μέτρα λιτότητας από τους Πορτογάλους - Ογκώδεις διαδηλώσεις σε 30 πόλεις

Οι διαδηλωτές φωνάζουν: "Ισπανία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία, ο αγώνας μας είναι διεθνής".

400.000 διαδήλωσαν στο Πόρτο, 20.000 στην Κοϊμπρα 20.000, 7.000 στην Μπράγκα, 7.000 στην Σετουμπάλ, 5.000 στο Πορτιμάο. Για τη Λισαβόνα οι πρώτες εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για μια από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην μεταδικτατορική ιστορία της χώρας.

Οι διαδηλώσεις οργανώθηκαν από το κίνημα της 15ης Σεπτεμβρίου με τη συμμετοχή του μεγαλύτερου συνδικάτου της Πορτογαλίας (CGTP) αλλά και των σωματείων των καθηγητών, των εργαζομένων στον τομέα της υγείας, των συνταξιούχων και των στρατιωτικών. 

 Βίντεο: Οι διαδηλωτές τραγουδούν το "Grandola Vila Morena", τον "ύμνο" της "Επανάστασης των Γαρυφάλλων", που απελευθέρωσε την Πορτογαλία από τη Χούντα, στις 25 Απρίλη 1974 (via @northaura).

via

Αποενοχοποιήστε τους πολίτες!

του Γιώργου Κιμούλη

Η τέχνη μου εδώ και χρόνια μου έμαθε, πως όλα τελικά είναι… προσωπικά. Όλα είναι επί π ρ ο σ ω π ι κ ο ύ !   Αυτή η σκέψη, με αποενοχοποίησε και μου έδωσε τη δυνατότητα να κατανοήσω  την έννοια της δύναμης του υποκειμένου,  αλλά και την αλτουσεριανήυποκειμενικότητα χωρίς υποκείμενο. Με λίγα λόγια μπόρεσα να αντιληφθώ πολύ γρήγορα, πως οι έννοιες άτομο και κοινωνία -  άτομο και κράτος είναι έννοιες αφηρημένες και αποκτούν νόημα μόνον σε συνάρτηση η μία με την άλλη, διατηρώντας ταυτόχρονα την αυτονομία τους. Δε φοβήθηκα λοιπόν ποτέ να αρθρώσω  και στη συνέχεια να επαναλαμβάνω τη φράση,  πως  “το πολιτικό αίτημα του ανθρώπου είναι να μπορέσει να ζει ατομικά κοινωνικός”, χωρίς αυτό να συνιστά αντίφαση, όπως πολλοί πιστεύουν. Η αλληλένδετη σχέση της αυθορμησίας με την πειθαρχία  είναι ένα διαρκές ζητούμενο.

 

Δύσκολο έργο  στη θεωρία, αλλά  κ α ι  στην πράξη της Αριστεράς, και ειδικά μέσα σ’ αυτή τη σύγχυση που ζούμε. Κατ’ αρχάς, μέσα σ’ αυτό το τοπίο η Αριστερά έχει μία πρώτιστη και καθόλου ασαφή υποχρέωση:  τη  ρ ή ξ η.  Η ρήξη όμως δε φτάνει να εξαγγέλλεται.  Όπως  και δε φτάνει να υλοποιείται μόνο μέσα από παραδοσιακές μορφές αγώνα και αντίστασης. Η Αριστερά πρέπει να βρει ξανά τον τρόπο - να θυμηθεί ξανά τη γλώσσα, που ιστορικά μόνον εκείνη μιλούσε πολύ καλά, κι έτσι έκανε τα πράγματα "προσωπική" υπόθεση του καθενός.

 

"Μιλώ αμιγώς πολιτικά" δε σημαίνει  στερώ τη σκέψη μου από τα συναισθήματα, που μου προκαλεί η σκέψη αυτή, ούτε σημαίνει: στερώ τη σκέψη μου από τα συναισθήματα, που γέννησαν αυτή τη σκέψη. Η αποφυγή συναισθηματικής έκφρασης στον πολιτικό λόγο είναι μία γραφειοκρατική αντίληψη της πολιτικής πρακτικής. Η συγκίνηση και η συναισθηματική αρωγή δε θολώνει τη σκέψη, όπως πολλοί μπορεί να πιστεύουν. Αντιθέτως. Τη φωτίζει και την ενδυναμώνει.

 

Ειδικά τώρα, την εποχή, που ζούμε, βλέπουμε πόσο εμφανής είναι η προσπάθεια χειραγώγησης του πολίτη με στόχο την πολιτική του παράλυση και την ενεργοποίηση των συντηρητικών του αντανακλαστικών μέσω του Φόβου. Μόνον που εδώ μας ξεφεύγει κάτι. Εδώ  κ ά τ ι  προηγείται του Φόβου. Κι εκεί πιστεύω πως επενδύει, προς το παρόν, η κρατική εξουσία. Και αυτό δεν είναι τίποτ’ άλλο απ’ την Ενοχή και τη διατήρηση του ενοχικού συναισθήματός του. Μέσω μιας κατασκευασμένης ενδοβολής(η ενδοβολή είναι η διεργασία κατά την οποία ένα εξωτερικό φαινόμενο παρερμηνεύεται από το άτομο ως φαινόμενο με εσωτερική προέλευση), τον καθιστούν διαρκώς συνυπεύθυνο της κατάστασης, που βιώνει. Η Ενοχή εδώ προηγείται του Φόβου. Την ίδια στιγμή ο πλήρης διαχωρισμός, που έχει συμβεί μεταξύ Πολιτικού και Κοινωνικού, τον οδηγεί στην απαξίωση της έννοιας: πολιτική αντιπροσώπευση. Την ίδια στιγμή όμως η ανάγκη ύπαρξης μιας Πατρικής φιγούρας, που καθορίζει το Ιδεώδες Εγώ του (μιας και  παραμένει ορθή η λακανική θέση: “ο Πατέρας δεν συνιστά μορφή, αλλά λειτουργία”), τον οδηγούν απευθείας στην αγκαλιά αυτών που τον κρατούν όμηρο, αναπτύσσοντας σ’ αυτόν το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ως όμηρος ταυτίζεται με τους εγκληματίες, με τους απαγωγείς που τον κρατούν και νιώθει συναισθηματικό δέσιμο μαζί τους. Αυτά συντηρούν παράλυτο τον πολίτη, αυτά του απαγορεύουν να μιλήσει, αυτά τον οδηγούν στην υπακοή. Οι πολίτες δε φοβούνται ακόμη. Οι πολίτες νιώθουν  Α-μηχανία, Α-πορία, Απελπισία. Και δεν αντιδρούν γιατί νιώθουν ένοχα, αλλά και γιατί νομίζουν πως δεν έχουν κανέναν να τους αντιπροσωπεύσει. Τα σημάδια μιαςσυναισθηματικής κόπωσης των πολιτών είναι εμφανή.

 

Το 2013 δεν μπορούμε να ζητάμε από τους πολίτες αυτής της χώρας να συμπεριφερθούν ως υποκείμενα αντίστασης και αυτονομίας. Είναι εξουσιαζόμενα υποκείμενα για κάποιους αισιόδοξους ή εξουσιαζόμενα αντικείμενα για κάποιους άλλους, πιο απαισιόδοξους. Η αντίληψη πως η εξουσία ασκείται μόνον απ’ το Κράτος, το οποίο τιμωρεί ή λειτουργεί κατασταλτικά, είναι μία φτωχή σύλληψη της εξουσίας. Η εξουσία δεν είναι θεσμός ή σύνολο θεσμών. Ούτε δομή, ούτε μηχανισμοί. Η εξουσία λειτουργεί πάνω απ’ όλα ως παραγωγική εξουσία. Παράγει δυνάμεις, γνώση και διαθέτει τεχνολογία: την “τεχνολογία της εξουσίας”. Πρόκειται για μία “πανταχού παρουσία της εξουσίας”, με την έννοια ότι αυτή εμφανίζεται “κάθε στιγμή σε κάθε σημείο”.

 

Δεν μπορεί να περιμένουμε όμως να φτάσει σε σημείο τήξης η θερμοκρασία της έντασης. Δε θα φτάσει ποτέ. Αν δεν απελευθερώσουμε τους πολίτες απ’ τα δεσμά της ενοχής και δεν τους βοηθήσουμε ν’ αντιληφθούν πως η αντίδραση είναι παραγωγική και έχουν εμάς σύμμαχο και αντιπρόσωπό τους, τότε η ήττα θα είναι γεγονός. Και δε μιλώ για μία εκλογική ήττα, μιλώ για την ήττα ολόκληρου του κοινωνικού χώρου!

 

Σ’ αυτό το σημείο, ο Νέγκρι έχει απόλυτο δίκιο όταν περιγράφει τον νέο ανθρωπολογικό τύπο με τα τέσσερα χαρακτηριστικά: Ο σύγχρονος άνθρωπος, γράφει, είναι Χρεωμένος, Μιντιακός, Ασφαλισμένος και Αντιπροσωπευόμενος. Χρεωμένος:  γιατί κάπου χρωστά.  Σε τράπεζες, στην εφορία, στο ΙΚΑ, στο ΤΕΒΕ, σε φίλους ή σε συγγενείς. Μιντιακός:  γιατί αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα μόνο μέσα από τα ΜΜΕ. Ασφαλισμένος:  γιατί υπάρχει μία διαρκής αίσθηση παρανομίας και ανησυχίας που τον τυλίγει από παντού. Η φυλακή, μην ξεχνάμε, ξεκινά πλέον πριν τις πύλες της. Ξεκινά απ’ τη στιγμή που φεύγεις απ’ το σπίτι σου. Κι αυτή η γενικευμένη ανησυχία μπορεί να δικαιολογήσει κάθε είδος αδικίας. Και Αντιπροσωπευόμενος: γιατί έχει σταματήσει να ασχολείται με τα κοινά όχι επειδή αντιπροσωπεύεται από κάποιους, αλλά γιατί δυστυχώς έχει χάσει κάθε πίστη στην ίδια την έννοια της αντιπροσώπευσης.

 

Σ’ αυτούς τους πολίτες απευθύνεται η Αριστερά, χωρίς να ξεχνά αυτό που πολύ σωστά είχε αναλύσει: πως ο καπιταλισμός ανέκαθεν βασιζόταν στην απομόνωση των ατόμων και ο στόχος του αυτός δυστυχώς έχει επιτευχθεί. Η εξατομίκευση είναι ένας καινούργιος πολιτικός τόπος, το οποίον δεν πρέπει να παραβλέπουμε. Και ο μόνος άνθρωπος δεν κρίνει αναλύοντας, αισθάνεται και πράττει βάσει του αξιακού του συστήματος. Κι αυτός ανέκαθεν ήταν ο τόπος της Αριστεράς!

 

Εδώ, αυτή η Νέα Δεξιά κάνει λάθος και λόγω έπαρσης βιάζεται. Είναι πια εμφανές, ότι, εκτός από την υπακοή μας, εκτός από την υφαρπαγή  όσων μας απέμειναν, η κυβέρνηση ζητά πια το μέγιστο: μέσα από τη διάλυση των ονείρων για μια θέση στον ήλιο σε έναν τόπο στοιχειώδους, έστω,  δικαιοσύνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων,  τώρα διεκδικεί να τελειώσει με την Αριστερά ως αξιακό σύστημα. Διεκδικούν να κυριαρχήσουν οριστικά και παντού. Όχι μόνο στην οικονομία και στον τρόπο ζωής, αλλά και στην ψυχοδιανοητική μας υπόσταση.

 

Αυτή η Νέα Δεξιά με τα  μετεμφυλιοπολεμικά χαρακτηριστικά της, θέλει να εκδικηθεί, εξαφανίζοντας τόσων χρόνων ανθρώπινη εξέλιξη και να παραδώσει το «περί δικαίου αίτημα» των κοινωνιών στις θρησκείες, στα σύνορα, στο ρατσισμό, στην αγραμματοσύνη  – σε κάθε είδους αποκλεισμό. Κοντολογίς, διεκδικεί να ξεμπερδέψει με  το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Αφού εκτιμά πως έχει κερδίσει όλα τ’ άλλα. Σωστά σκέφτεται. Γιατί η κρατική εξουσία, πρώτη απ’όλους, αναγνωρίζει την ηθική αφετηρία της ανθρώπινης συμπεριφοράς και, πρώτη απ’ όλους, γνωρίζει πως ποτέ δεν θα σιγουρέψει την κυριαρχία της, εάν δεν εξασφαλίσει την ενεργητική συγκατάθεση των κοινωνιών. Εδώ λοιπόν η Αριστερά οφείλει να επενδύσει : στο ηθικό της πλεονέκτημα!΄Αλλωστε, χωρίς αυτό, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Είναι αναγκαία λοιπόν η επένδυση στο συναίσθημα των πολιτών!

 

Υπάρχουν άνθρωποι, που αν δεν έχουν μάλιστα και κάποια συνδικαλιστική πείρα, κοιτάζουν μ’ ένα βλέμμα απόγνωσης και κινούνται μ’ ένα σώμα σε κατάσταση παραλυσίας. Δε θέλουν να σκεφτούν. Δε θέλουν ν’ ακούσουν άλλες αναλύσεις. Έχουν ανάγκη να τους νιώσουν! Κι αυτό δεν είναι λαϊκισμός.  Είναι κάλυψη Ανάγκης!  Η Αριστερά, ιστορικά, απευθυνόταν χωρίς φόβο στο συναίσθημα. Όχι, για να το διαχειριστεί, αλλά για να το προστατέψει. Γι’ αυτό και ο πολιτικός της λόγος οφείλει πλέον άφοβα να μιλά  κ α ι   στο συναίσθημά του πολίτη.  Σ’ αυτόν που του υπενθυμίζουν καθημερινώς, πως έζησε για αρκετά χρόνια πλούσια και πάνω απ’ τις δυνάμεις του, ξυπνώντας του ένα pudendum – αυτό το αίσθημα ντροπής -, που του κρατά το κεφάλι κατεβασμένο και το στόμα του κλειστό.

 

Η Αριστερά πρέπει να γίνει προσωπικά προστατευτική. Η μόνιμη φράση που ακούγεται έξω είναι: “νιώθω απροστάτευτος!” Να, γιατί πιστεύω πως αποενοχοποιημένα πρέπει να μιλάμε στο συναίσθημά του πολίτη, σαν άνθρωποι που νιώθουν και οι ίδιοι – προσωπικά - πάνω απ’ όλα την απόγνωσή του. Ο πολίτης έχει ανάγκη τη διαρκή δήλωση έμπρακτης αλληλεγγύης. Αρκεί ν’ αναπτυχθεί ένα οργανωμένο δίκτυο, το οποίο θα ασχολείται με αυτό. Με την αποενοχοποίηση του πολίτη!  Χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα και τους τρόπους, χωρίς το φοβικό σύνδρομο του λαϊκισμού. Τότε η προσωπική επέμβαση του καθενός δε θα λειτουργεί  σαν αποχυμοποιημένη συμπερασματική έκφραση κάποιας πολιτικής αναλυτικής σκέψης, που αντιμετωπίζει το πρόβλημα, απλώς σαν αντικείμενο προς έρευνα. Ζητείται πάθος λοιπόν! Γιατί η έλλειψή του δηλώνει έλλειψη πίστης. 

Επαναλαμβάνω αυτό που είπα στην αρχή: 

Μιλώ πολιτικά δε σημαίνει στερώ τη σκέψη μου από τα συναισθήματα.

 

Το βασικό στοιχείο, που δεν έχουν όλοι αυτοί, που “συγκυβερνούν” πέρα από τα άλλα, είναι πως δεν είναι ένας απ’ αυτούς που κοιτάζουν με απόγνωση και απελπισία! Μιλούν γι’ αυτούς, αλλά δεν είναι αυτοί! 

Γι’ αυτό και το σύνθημα της Αριστεράς πρέπει να είναι:

 

Δεν είμαστε έξω από εσάς γι’ εσάς!  Ούτε μιλάμε στο όνομά σας – ε ί μ α σ τ ε  Εσείς!

via