Νομοσχέδιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση: Τελική νίκη ή καλό εφαλτήριο;

Ο νόμος Διαμαντοπούλου – Αρβανιτόπουλου, που αποτέλεσε μια «πρόβα τζενεράλε» της μνημονιακής συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, άλλαξε άρδην το τοπίο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Περιέστειλε τον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της, υποβάθμισε την ποιότητα των σπουδών λόγω της ακραίας υποχρηματοδότησης (βλέπε ελλείψεις σε βιβλία, υποδομές κ.ά.) και στέρησε το δημοκρατικό δικαίωμα των φοιτητών να συμμετέχουν στη λήψη των αποφάσεων που αφορούν άμεσα τις σπουδές και το μέλλον τους.

Η αλήθεια είναι ότι το νέο νομοσχέδιο, φαίνεται να κινείται σε μια κατεύθυνση κατάργησης του νόμου που είχε χαρακτηριστεί από το ίδιο το φοιτητικό κίνημα, ως «έκτρωμα». Αυτό γίνεται αντιληπτό, αν εξετάσει κανείς τις νέες διατάξεις του νόμου, οι οποίες προβλέπουν –μεταξύ άλλων- τα εξής:

• Κατάργηση των Συμβουλίων Ιδρυμάτων, με τις αρμοδιότητες διοίκησης να περνούν πλέον στα χέρια της Συγκλήτου, του Πρυτανικού Συμβουλίου, του πρύτανη και των αντιπρυτάνεων, με αυξημένο ποσοστό συμμετοχής των φοιτητών στις διαδικασίες εκλογής και τα όργανα.
• Άρση της δυνατότητας διαγραφής των αποκαλούμενων «αιώνιων» φοιτητών και επαναφορά όσων είχαν διαγραφεί γι’ αυτόν το λόγο.
• Αναγνώριση και προστασία του πανεπιστημίου, ως τόπου γέννησης και ελεύθερης διακίνησης ιδεών.

Στο σημείο αυτό, όμως, δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός ότι το ελληνικό πανεπιστήμιο, κατά τη διάρκεια της πενταετίας που μας πέρασε, δεν βίωσε απλώς μια θεσμική κρίση ως αποτέλεσμα των τελευταίων νόμων. Αντίθετα, οι ρίζες του προβλήματος εντοπίζονται βαθύτερα και αφορούν τόσο στην έλλειψη προσανατολισμού και σχεδιασμού της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, όσο και στην κατάρρευση της ίδιας της ιδέας ενός πανεπιστημίου με τα μαζικά χαρακτηριστικά που του προσέδωσαν οι αγώνες του φοιτητικού κινήματος από τη μεταπολίτευση και μετά.

Κάπου εδώ, γίνεται έκδηλη η ανάγκη για βαθύτερες τομές. Διότι αυτή η ξέφρενη πορεία απαξίωσης του δημόσιου πανεπιστημίου, δεν μπορεί να ανακοπεί παρά μόνο με διαρθρωτικές πρωτοβουλίες, οι οποίες αφενός θα αναστείλουν το συνεχιζόμενο μαρασμό και αφετέρου θα αναδείξουν το ρόλο που πρέπει να διαδραματίσει το πανεπιστήμιο σε μια ευρύτερη προσπάθεια για την παραγωγική ανασυγκρότηση της πατρίδας.

Σε αυτή την κατεύθυνση, είναι απαραίτητο να ξεκινήσει μια ουσιαστική διαβούλευση μέσα στη ίδια την πανεπιστημιακή κοινότητα, ώστε να επαναπροσδιοριστεί η θέση και ο ρόλος της δημόσιας και δωρεάν τριτοβάθμιας εκπαίδευσης σε μια χώρα που έχει γονατίσει από τις πολιτικές λιτότητας και να αναζητηθούν εκείνοι οι τρόποι, με τους οποίους θα μπορέσει το πανεπιστήμιο να τεθεί και πάλι στην υπηρεσία της κοινωνίας. Καλούμαστε να απαντήσουμε σε κρίσιμα ερωτήματα, όπως:

• Ποιος ο ρόλος της έρευνας, της γνώσης, των νέων επιστημών στην ανασυγκρότηση της χώρας και με ποιες πρωτοβουλίες μπορεί να αντιστραφεί η μετανάστευση τόσων καταρτισμένων νέων;
• Πώς το πανεπιστήμιο, τελικά, θα έρθει να εξυπηρετήσει τις ανάγκες της κοινωνίας;
• Πώς το πανεπιστήμιο θα λειτουργεί με δημοκρατία και διαφάνεια; Ποια θα είναι η σχέση των μερών του (καθηγητών, εργαζόμενων, ερευνητών, φοιτητών) και πώς θα αντιμετωπιστούν παθογένειες του παρελθόντος;
• Ποια θα είναι η σχέση του με το κράτος, τους μηχανισμούς εξουσίας, τις επιχειρήσεις, τα πανεπιστήμια του εξωτερικού;

Αυτές είναι μερικές από τις κατευθυντήριες γραμμές που θεωρούμε ότι θα πρέπει να απασχολήσουν άμεσα τις όποιες νομοθετικές πρωτοβουλίες του υπουργείου, σε μια προσπάθεια να δομήσουμε το πανεπιστήμιο που έχει ανάγκη η κοινωνία και η χώρα. Είναι στο δικό μας χέρι να παλέψουμε για ένα δημόσιο πανεπιστήμιο χωρίς λειτουργικά προβλήματα, που θα παρέχει ποιοτική γνώση και ίσες ευκαιρίες σε όλους. Ένα δημόσιο πανεπιστήμιο, που οι απόφοιτοί του θα αξιοποιηθούν για να δώσουν νέα πνοή στον παραγωγικό ιστό και θα συμβάλλουν μαζί με ολόκληρη την κοινωνία στο να στηθεί η χώρα στα πόδια της.

Κίνηση Φοιτητών Κτηνιατρικής

Πρωτομαγιά 2015

Χρόνια πολλά στους ανθρώπους του μόχθου, της εργασίας, του αγώνα! 

Πρωτομαγιά σήμερα, σε μια χώρα που παλεύει ν' ανθίσει, μετά από πέντε χρόνια εφαρμογής ενός απάνθρωπου νεοφιλελεύθερου πειράματος, που τη βύθισε στο σκοτάδι και την ανθρωπιστική κρίση. Σήμερα είναι που η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερο από ποτέ τον αγώνα όλων της των ανθρώπων, των εργαζόμενων, των άνεργων, των νέων, των φοιτητών και φοιτητριών, που καλούνται να εμμείνουν με πίστη και τόλμη στην κατεύθυνση της αποτίναξης του "ζυγού" που ονομάζεται λιτότητα και έχει οδηγήσει σε ασφυξία την κοινωνία μας. Σήμερα καλούμαστε να μην κάνουμε ούτε βήμα πίσω, όσο κι αν οι "απ' έξω" πάνε να μας βγάλουνε τρελούς και παράλογους. Παλεύουμε για το δίκαιο και το αναγκαίο, για αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας στερήσει: μια πατρίδα με παρόν και μέλλον, μια κοινωνία με προοπτικές, μια νεολαία που θα έχει τη δυνατότητα να μείνει εδώ και να δουλέψει για να χτίσει όλα εκείνα που ονειρεύεται. 

Σήμερα είναι που δεν πρέπει να μινιμάρουμε τους στόχους του αγώνα μας, βασιζόμενοι απλά στην αλλαγή κυβέρνησης, αλλ' αντίθετα, να εντείνουμε τον αγώνα, μέχρι τη νίκη.

Καλή Πρωτομαγιά σε όλους!

Αυτός ο Βαγγέλης κάτι ήθελε να πει…

Μέρες σαν τη σημερινή, τα λόγια είναι περιττά. Αντί για υποκριτικές κορώνες, αυτή τη φορά, ας δοκιμάσουμε το δύσκολο δρόμο: Να δούμε με θάρρος την αλήθεια και να παλέψουμε όλοι μαζί για να ξυπνήσουμε αυτή την βολικά "κοιμωμένη" κοινωνία από τον βαθύ ύπνο των στερεοτύπων, του μίσους προς κάθε τι αποκλίνον από το "κανονικό κι ορθόδοξο" και της ένοχης ομερτά, μπροστά στο έγκλημα που συντελείται κάπου κοντά μας, δίπλα μας ή στο ίδιο μας το σπίτι. Το οφείλουμε στη μνήμη του αδικοχαμένου Βαγγέλη και σε κάθε συνάνθρωπό μας που ζει το δικό του μαρτύριο, κουβαλώντας το σταυρό των συμπλεγματικών παθογενειών μιας ολόκληρης κοινωνίας, της δικής μας κοινωνίας.

Καλό ταξίδι Βαγγέλη Γιακουμάκη.

Κίνηση Φοιτητών Κτηνιατρικής

Μια ολόκληρη κοινωνία σε πανικό καταθέτει στο Xρηματιστήριο Αξιών των social media, χωρίς αιδώ, το περίσσευμα της υποκρισίας που διαθέτει. Επιδιδόμενη σε ατέρμονες ηθικολογίες, με συναισθητικές εξάρσεις και μανιφέστα της σύγχυσης, έντρομη μην κληθεί σε αναγνώριση του θύτη στον καθρέφτη της, στη γεμάτη αναίδεια ψυχής της.

Μια ολόκληρη κοινωνία, που όφειλε σήμερα να βυθιστεί στη σιωπή για να συνδιαλλαγεί με τα στοιχειώδη ανθρώπινα αντανακλαστικά που της απέμειναν, παραδίδει εισαγγελικά παραγγέλματα στον εαυτό της, φροντίζοντας, ανεπιτυχώς, να αποφύγει να αναμετρηθεί με τον ιερέα, τον χωροφύλακα, τον επαρχιώτη, τον ομοφοβικό, τον δήμιο, τον νόθο επαναστάτη που εκτρέφει μέσα της.

Στοχοποιεί κι απαιτεί τη σύλληψη, εδώ και τώρα, των 2, 3, 40, 50,100 (όσοι κι αν είναι αυτοί, αρκεί να είναι μετρήσιμοι και με ονοματεπώνυμο) ενόχων για να αποφύγει την ηθική αυτουργία. Για να προλάβει να εκλείψει ο χρόνος και να μην αναγνωρίσει τη δική του οικογένεια, την «αγία ελληνική οικογένεια», εκτροφείο ψυχοπαθολογιών, που απορρίπτει με ενοχές -για να είμαστε και ακριβοδίκαιοι- τα δικά της παιδιά.

Τα παιδιά, που είναι διαφορετικά, είναι περισσότερο μελαψά, λιγότερο ψηλά, περισσότερο παχουλά, λιγότερο άνδρες, λιγότερο γυναίκες, φτωχά, αποτυχημένα, τα «…λιγότερο ή περισσότερο» παιδιά της. Όχι λιγότερο, όχι περισσότερο, «κανονικά». Υποταγή στην «κανονικότητα», που δεν ανατρέπει, δεν προκαλεί ρήξεις, δεν αμφισβητεί το κυρίαρχο, το κοινώς αποδεκτό αενάως διαπλεκόμενο σύστημα.

«Κανονικά» ώστε να μπορούν υποκρινόμενα να πείθουν και να διαιωνίζουν το μοντέλο. Δεν αρκεί να υποκρίνεσαι, πρέπει και να πείθεις. «Κανονικά», αρκεί να μη βρίσκονται στο ίδιο τραπέζι με τους πανταχόθεν ανατρεπτικά «επικίνδυνους» διαφορετικούς. Για να αισθάνονται τη δέουσα αμηχανία, φόβο, οργή, όταν συναλλάσσονται με τον διαφορετικό «Άλλο». Αυτόν που θα κατασπαράξουν, άλλοτε ήπια, με χιούμορ και «καθωσπρεπισμό» κι άλλοτε βίαια με θόρυβο και κρότο, για να τρομάξουν κι οι ίδιοι και να το βάλουν για μία ακόμη φορά στα πόδια.

Ένας κόσμος που σήμερα είναι «Όλοι Βαγγέληδες», αύριο θα προσμετρά τα «like» του ναρκισσισμού του με ευαρέσκεια (τραγική ειρωνεία, ένδειξη αποδοχής!) που για μία ακόμη φορά απόφυγε αυτό το υποκριτικό βλέμμα στον καθρέφτη του. Αυτό το βλέμμα που κανένας εισαγγελέας δεν θα εκδώσει ένταλμα σύλληψης.

Ας τελειώνουμε με την υποκρισία, τους θρήνους και τις φτηνές ιαχές θριάμβου του ετεροπροσδιορισμού. Και τώρα σιωπή… Αυτός ο Βαγγέλης κάτι ήθελε να πει…


{Το άρθρο είναι αναδημοσίευση από το www.left.gr . }

Je suis Charlie

"Je suis Charlie", "είμαστε όλοι Charlie" είναι εδώ και δύο ημέρες το σύνθημα στα χείλη κάθε ανθρώπου στην Ευρώπη και στον κόσμο, μετά τη δολοφονική επίθεση τριών τζιχαντιστών στα γραφεία της σατιρικής εφημερίδας, Charlie Hebdo. Σοκαρισμένη η κοινή γνώμη, είδε τις εικόνες από την εν ψυχρώ δολοφονία με καλασνίκοφ, ανθρώπων που στοχοποιήθηκαν για τις δημόσιες τοποθετήσεις τους, για την ελεύθερη έκφρασή τους.

Για την ιστορία, η "Charlie Hebdo" είναι γαλλική εφημερίδα αριστερού προσανατολισμού, που έχει κατά καιρούς ασχοληθεί με πληθώρα θεμάτων κι έχει δημοσιεύσει έρευνες, σκίτσα και σχετικά κείμενα για θέματα που εκτείνονται από την ακροδεξιά, τον ισλαμισμό, τον καθολικισμό, τους άθεους ως την πολιτική και τον πολιτισμό. Δεν είναι λίγες μάλιστα οι φορές που έχει δεχτεί και απειλές από διάφορους, ως αποτέλεσμα της ελεύθερς έκφρασης και του αδέσμευτου δημόσιου λόγου που είχε υιοθετήσει.

Δεν είναι πολλά αυτά που μπορεί να πει ή να γράψει κανείς, για να καταδικάσει αυτό το έγκλημα. Ούτε και το μίσος, ο φόβος ή η μισαλλοδοξία μπορεί να είναι η απάντηση του σύγχρονου δημοκρατικού ανθρώπου σε αυτή την κτηνωδία. Άλλωστε, αυτή θα ήταν και μία πραγματική νίκη του "ισλαμοφασισμού" - όπως ίσως δόκιμα έχει χαρακτηριστεί η Τζιχάντ- την οποία δεν πρέπει να του παραχωρήσουμε. Κι ίσως από την άλλη, αξίζει να βαθύνουμε κι εμείς την ανάλυσή μας και να δούμε την ευθύνη που φέρουν οι δυτικές κυβερνήσεις των ιμπεριαλιστικών κρατών, όπως οι ΗΠΑ, η Αγγλία και μαζί τους και η Γαλλία που σήμερα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα, στην τροφοδότηση αυτού του μίσους, αυτής της ακραίας θρησκευτικής ιδεολογίας και της πραγματωσής της, που ακούει στο όνομα "Τζιχάντ".

Πράγματι, μπορεί κανείς με απλή σκέψη, να ψάξει τα αίτια ενός τέτοιου αποτρόπαιου εγκλήματος στο μίσος που μπορεί να γεννήσει σε έναν άνθρωπο, η εικόνα των βομβαρδισμών αμάχων ασθενέστερων χωρών από τους "πανίσχυρους" δυτικούς, η εικόνα των ανθρώπων που έχουν χάσει τη ζωή τους άδικα, σε πολέμους που μόνο αφορμές είχαν, όχι αιτίες και πραγματικό τους στόχο την κλοπή του φυσικού πλούτου των χωρών αυτών. Ας είμαστε τολμηροί και ψύχραιμοι αυτή την κρίσιμη ώρα, κι ας μην αποφεύγουμε να συμπεριλάβουμε στις αναλύσεις μας την καταπίεση που έχουν υποστεί οι λαοί του κόσμου, στο όνομα της "ανάπτυξης" και της "ευημερίας" του δυτικού πολιτισμού, ας μην ξεχνάμε ότι αυτός ο πολιτισμός χτίστηκε στο αίμα των σκλάβων και με το μαστίγιο της αποικιοκρατίας. Κι όλα αυτά μαζί, τροφοδότησαν ως επακόλουθο, ένα θρησκευτικό μίσος. Το μίσος που νιώθει ο καταπιεζόμενος απέναντι στον εκμεταλλευτή του. Σίγουρα, τίποτα απ' όλα αυτά επ'ουδενί δεν δικαιολογεί τη σφαγή άοπλων ανθρώπων. Εδώ όμως ψάχνουμε αιτίες...

Και για να τελειώνουμε με τη μισαλλοδοξία, το φόβο και τον φανατισμό, ούτε οι άνθρωποι που ασπάζονται το Ισλάμ, είναι δολοφόνοι, ούτε κι οι πολίτες των δυτικών χωρών. Διότι όποιος σπέρνει ανέμους, θα πρέπει να γνωρίζει πολύ καλά ότι αργά ή γρήγορα θα θερίσει θύελλες. Και διότι όταν ανοίγεις πολέμους, καταπιέζεις λαούς και βασίζεις την ευημερία σου, στο δικό τους διαχρονικό μαρτύριο, πρέπει να ξέρεις ότι τα θύματα θα υπάρχουν εκατέρωθεν. Και τότε είναι αργά για δάκρυα...

Εκεί είναι που όλοι οι δημοκράτες, όλοι οι άνθρωποι που πιστεύουν σε ένα κόσμο δικαιότερο και καλύτερο, πρέπει να δώσουν τη μεγάλη μάχη. Κι αυτή η μάχη δεν είναι πόλεμος, αλλά η παγκόσμια ειρήνη, η οικουμενική δικαιοσύνη, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα και η αρμονική συνύπαρξη κι ευημερία των λαών. Το τέλος της καταπίεσης και τα μολύβια της γνώσης είναι η πραγματική απάντηση στις βόμβες και τον τρόμο.

Είναι εκεί που η δημοκρατία, η πρόοδος και ο ανθρωπισμός θα νικήσουν με άπλετο φως το σκοτάδι της μισαλλοδοξίας και του πολέμου. Είτε αυτά θρέφονται στο όνομα του πετρελαίου και της κερδοφορίας των λίγων, είτε στο όνομα του θρησκευτικού μίσους.

Ο θάνατος δεν νικιέται με θάνατο, παρά μόνο με ζωή. Ας είμαστε όλοι ενωμένοι σε αυτόν τον παναθρώπινο αγώνα.

Εκφράζουμε την ολόψυχη αλληλεγγύη μας και τα θερμά συλλυπητήριά μας στις οικογένειες των ανθρώπων που δολοφονήθηκαν, αλλά και σε όλο τον κόσμο που μάχεται για την ελευθερία της έκφρασης. 

Κίνηση Φοιτητών Κτηνιατρικής

{ Βάλε ό,τι τίτλο θέλεις! }

Πέρασες Κτηνιατρική. Έρχεσαι στη Σχολή, έχοντας ακούσει πολλές φορές το ποίημα: «Εσύ μην τυχόν και μπλέξεις με τις παρατάξεις. Εσύ να κοιτάς τα μαθήματά σου!» ή το άλλο: «Μην ασχολείσαι», «Αυτοί φταίνε για την κατάσταση στο Πανεπιστήμιο» κλπ.

… Είναι όμως έτσι ακριβώς;

Κι ακόμη, είναι όλοι το ίδιο;

Λίγα λόγια για την Κίνησή μας...

Πάνε δύο και κάτι χρόνια από τη μέρα που δημιουργήσαμε την Κίνηση Φοιτητών Κτηνιατρικής. Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων, που συγκροτήθηκε ως αποτέλεσμα των κοινωνικών και πολιτικών προβληματισμών μας, με στόχο να ανταλλάσσουμε απόψεις, να συναποφασίζουμε με εργαλείο μας την άμεση δημοκρατία και να αγωνιζόμαστε συλλογικά για τη λύση των προβλημάτων μας, τόσο σε επίπεδο Σχολής, όσο και ως μέλη αυτής της κοινωνίας. Δεν θα μας βρεις στα καθιερωμένα παραταξιακά «τραπεζάκια» να πίνουμε καφέδες, ούτε θα σου πιάσουμε ψιλή κουβέντα στο κυλικείο για να σε «ζυμώσουμε». Στους τοίχους δε θα βρεις τεράστια «σεντόνια» με τις αφίσες μας, ούτε θα μας δεις να «ξεκατινιαζόμαστε» με ανακοινώσεις και καυγάδες με τις υπόλοιπες παρατάξεις, καθώς όλα αυτά καμιά σχέση δεν έχουν με την ουσία της πολιτικοποίησης μέσα στο πανεπιστήμιο. Βασικά, κάτι τέτοια είναι που απομάκρυναν τους φοιτητές από την πολιτική...

Η «Κίνηση» είναι ένα πραγματικό στοίχημα. Είναι μια πρόκληση για το πώς θα μπορέσουμε ως νέοι άνθρωποι να οργανωθούμε, να ασχοληθούμε ξανά με την ουσία της πολιτικής, ως μέσο για να αγωνιστούμε για την επίλυση των ζητημάτων που μας απασχολούν. Είτε αυτά είναι καθημερινά και αφορούν τη Σχολή μας, είτε και ευρύτερα, μέσα στην κοινωνία που μαστίζεται από μια ανθρωπιστική κρίση.

Αντίπαλός μας δεν είναι οι συμφοιτητές μας που ανήκουν σε άλλες παρατάξεις. Ο πραγματικός αντίπαλος είναι η αποχή. Σε μια εποχή σαν τη σημερινή, η αποχή δεν είναι λύση, αλλά μάλλον αυτοκαταστροφή, διότι όσο αγνοείς το πρόβλημα γύρω σου, όσο προσπαθείς να κλείσεις τα μάτια, αυτό διογκώνεται…

{Σε αυτό το σημείο θα κάναμε μια δακρύβρεχτη περιγραφή της σημερινής κατάστασης στην Ελλάδα και μια δριμύτατη καταδίκη της. Αλλά αυτό είναι το ζητούμενο; Αφού τη ζεις, την ξέρεις πολύ καλά, δυστυχώς.}

Αντί γι’ αυτό, σκεφτήκαμε να σου δώσουμε μερικά

χειροπιαστά παραδείγματα και κάποιες νίκες που πετύχαμε χάρη στη φοιτητική συμμετοχή. Κόντρα στη δυσοίωνη πραγματικότητα, μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια δώσαμε και έναν ελπιδοφόρο αγώνα. Αγώνα απέναντι στη περιστολή του δημόσιου χαρακτήρα του Πανεπιστημίου, στην απαξίωση των σπουδών μας, αλλά και στην διάλυση του κοινωνικού ιστού:

• Έχοντας σαν κυρίαρχο πρόταγμα τη συμμετοχή και την αμεσοδημοκρατική επίλυση των προβλημάτων μας, προσπαθήσαμε να βάλουμε ολόκληρο το φοιτητικό σώμα σε μια διαδικασία συμμετοχής και συλλογικής λήψης αποφάσεων. Διεκδικούμε ενωμένοι, συλλογικά, ως Σύλλογος Φοιτητών Κτηνιατρικής!

• Δώσαμε όλοι μαζί οι φοιτητές της Κτηνιατρικής νικηφόρο αγώνα για τις εξεταστικές μας, διεκδικήσαμε προόδους, αλλά και τις εξόδους του 5ου έτους. Αγώνα για όσα μας ανήκουν, αγώνα για ποιοτικές σπουδές.

• Στα σημαντικότερα ζητήματα που αφορούν τη Σχολή μας, αλλά και την κοινωνία, ξεφύγαμε από τις παλαιοπαραταξιακές τακτικές, που πλήγωσαν ανεπανόρθωτα το φοιτητικό κίνημα. Καλέσαμε σε ενότητα και τις υπόλοιπες παρατάξεις -ακόμη κι αν κάποιες φορές βρεθήκαμε μπροστά σε ανυπέρβλητες «μικροπαραταξιακές» αντιστάσεις. Λανθασμένες νοοτροπίες δεκαετιών δεν αλλάζουν απ’ τη μια μέρα στην άλλη βλέπεις… Αλλά συνεχίζουμε! 

• Καλώντας το Σύλλογο Φοιτητών σε συμμετοχή σε κινητοποιήσεις και εκδηλώσεις, παλέψαμε απέναντι στις μνημονιακές πολιτικές εκποίησης της ποιότητας ζωής μας (βλέπε ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ) αλλά και για την υπεράσπιση της ίδιας της δημοκρατίας, απέναντι σε μια κυβέρνηση που έκανε κουρελόχαρτο το ίδιο το Σύνταγμα. 

• Μέσα από το μπλογκ μας προσπαθήσαμε να λειτουργήσουμε σαν μια δομή αντιπληροφόρησης, προβάλλοντας μια άλλη αλήθεια, στην εποχή της βρώμικης προπαγάνδας και της εξαγορασμένης (συν)είδησης.

• Με τη δράση μας σε συνεργασία με την κίνηση «Εγώ θα μείνω», προσπαθήσαμε να αναδείξουμε ότι εμείς, η νέα γενιά είμαστε η ελπίδα και το μέλλον αυτού του τόπου. Μπορούμε να μείνουμε και να τ’ αλλάξουμε όλα!

Η συμμετοχή σου φέτος είναι πιο κρίσιμη από ποτέ!

Πλέον είναι ξεκάθαρο. Καλούμαστε ως νέοι, ως το ζωντανότερο τμήμα της κοινωνίας να υπερασπιστούμε το μέλλον μας σε αυτό τον τόπο. Απέναντί μας έχουμε μια κυβέρνηση-φερέφωνο, που εξυπηρετεί το εγχώριο και ξένο παρασιτικό κεφάλαιο, με «Ευαγγέλιό» της τα μνημόνια, με δεξί της χέρι το μιντιακό καθεστώς και το φασιστικό παρακράτος. Μια κυβέρνηση που φέρει ευθύνη για την ανθρωπιστική κρίση που βιώνει η Ελλάδα του 2014, για το αρνητικό ρεκόρ της ανεργίας (2 στους 3 νέους!), για την εκποίηση του πλούτου της χώρας, για το αντισυνταγματικό κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και για τη μετανάστευση της νεολαίας.

Και είναι στο δικό μας χέρι να ανατρέψουμε αυτή την κυβέρνηση, μαζί με τις πολιτικές λιτότητας που βυθίζουν τη χώρα ολοένα και βαθύτερα στη μαύρη τρύπα της κρίσης. Είναι στο δικό μας χέρι να παλέψουμε για ένα Δημόσιο Πανεπιστήμιο χωρίς λειτουργικά προβλήματα που θα παρέχει ποιοτική γνώση και ίσες ευκαιρίες σε όλους. Ένα δημόσιο Πανεπιστήμιο, που οι απόφοιτοί του αντί να εξωθούνται μαζικά στη μετανάστευση, θα αξιοποιηθούν για να δώσουν νέα πνοή στον παραγωγικό ιστό της χώρας.

Είναι στο χέρι μας να παλέψουμε όλοι μαζί, ΕΝΩΜΕΝΟΙ, για να μην επιτρέψουμε να μας στερήσουν αυτά που δικαιούμαστε, για να διεκδικήσουμε το μέλλον μας σε αυτό τον τόπο. Να δώσουμε έναν ανένδοτο αγώνα για πραγματική δημοκρατία, για μια Ελλάδα παραγωγική, ανεξάρτητη από δανειστές και ξένους αφέντες, με μόνο κυρίαρχο τον λαό της.

 ΣΤΙΣ 7 ΜΑΪΟΥ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!

ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ, ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΑΓΑΖΑ!

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ! ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ!

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ!

 ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, ΠΟΙΟΤΙΚΟ, ΑΝΟΙΚΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! 
   

Κίνηση

Φοιτητών

Κτηνιατρικής

Καλό ταξίδι Γκαμπριέλ

Σε ηλικία 87 ετών πέθανε την Πέμπτη στο Μεξικό ο Κολομβιανός Νομπελίστας συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Ο δημιουργός των αριστουργημάτων «100 χρόνια μοναξιάς» και «Ο Έρωτας στα χρόνια της χολέρας» άφησε την τελευταία του πνοή, στο σπίτι του στο Μεξικό. Την είδηση μετέδωσε μέσω twitter o δημοσιογράφος Familiar Fernanda γράφοντας πως "ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες πέθανε. Η σύζυγός του Μερσέντες και τα παιδιά του Ροντρίγκο και Γκονζάλο με εξουσιοδότησαν να μεταδώσω την πληροφορία."

Υπέφερε τα τελευταία χρόνια από καρκίνο. Μάλιστα είχε πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες εβδομάδες, καθώς η οικογένειά του αποφάσισε πως δεν υπήρχε λόγος να υποβληθεί σε νέα θεραπεία, αλλά να πεθάνει ήρεμος στο σπίτι του, δίπλα στους αγαπημένους του.

----------

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες γεννήθηκε στην Κολομβία, αλλά ζούσε από το 1961 στο Μεξικό. Είχε βραβευτεί με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1982.
Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1927 στο χωριό Αρακατάκα, Διαμέρισμα Μαγδαλένα, Κολομβία. Το 1947 ξεκίνησε να σπουδάζει Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μπογοτά. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε σε εφημερίδα το πρώτο του διήγημα, «Η Τρίτη Παραίτηση». Το 1948 μετακόμισε στην Καρθαγένη της Ινδίας των Δυτικών Ινδιών και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά.
Πρωτοεμφανίστηκε το 1947 και το 1967 δημοσιεύτηκε το μυθιστόρημά του «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς», το οποίο τον καθιέρωσε ως έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της εποχής μας, καθώς αποκόμισε αμέσως τις θετικότερες κριτικές.
Με το έργο του συνέβαλε καθοριστικά στην ανάδειξη της αστείρευτης λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής αλλά και στην χειραφέτηση ολόκληρης της Ηπείρου, που μετά  από αιώνες αποικιοκρατίας βρέθηκε  τον 20ο αιώνα κάτω από την κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών. Φίλος του Φιντέλ Κάστρο και του Ούγκο Τσάβες, ο «Γκάμπο» βρέθηκε στο πλευρό των κινημάτων ανεξαρτησίας και κοινωνικής δικαιοσύνης της Λατινικής Αμερικής.


Ως το σημαντικότερο μυθιστόρημά του αναγνωρίζεται το «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς». Αλλά έργα του είναι το «Κακιά Ώρα», το «Φθινόπωρο του Πατριάρχη», το «Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου», «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» κ.ά.

Η έκδοση του κορυφαίου μυθιστορήματος του ήταν περιπετειώδης: σύμφωνα με τον μύθο, η  δακτυλογράφος που είχε στα χέρια της το μοναδικό χειρόγραφο του «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς», έπαθε τροχαίο ατύχημα καθώς πήγαινε στο ταχυδρομείο. Τα χαρτιά είχαν σκορπιστεί στο δρόμο και είχαν βραχεί. Eκείνη τα μάζεψε ένα-ένα, τα πήγε στο σπίτι της και τα σιδέρωσε.  

Όταν  κατόρθωσε να φτάσει στο ταχυδρομείο, ο υπάλληλος τα ζύγισε και είπε: «Ογδόντα δύο πέσο». Ο Γκαρσία Mάρκες, συγγραφέας του μυθιστορήματος και η γυναίκα του διέθεταν εκείνη τη στιγμή μόνο τα μισά. Aποφάσισαν λοιπόν να στείλουν τα μισά φύλλα εκείνη την ημέρα. Tα υπόλοιπα τα έστειλαν λίγες μέρες αργότερα, αφού προηγουμένως έβαλαν ενέχυρο τη θερμάστρα, το πιστολάκι μαλλιών και το μίξερ του σπιτιού. Καθώς έβγαιναν από το ταχυδρομείο, η Μερσέδες σταμάτησε, κοίταξε τον άντρα της και είπε: «Γκάμπο, για φαντάσου το βιβλίο να είναι χάλια»   Το βιβλίο έγινε γνωστό από στόμα σε στόμα και μέσα σε δύο εβδομάδες εξαντλήθηκαν και τα 8.000 αντίτυπα της πρώτης έκδοσης.

Η επίσκεψη στο Αουσβιτς

Υπάρχει μια αίθουσα με τεράστιες γυάλινες προθήκες γεμάτες μέχρι επάνω με ανθρώπινα μαλλιά. Μια αίθουσα γεμάτη παπούτσια, ρούχα, μαντίλια, με αρχικά ονομάτων ραμμένα στο χέρι, βαλίτσες που μετέφεραν οι κρατούμενοι σε εκείνο το παραισθησιογόνο ξενοδοχείο που εξακολου- θούσε να έχει τις πινακίδες από τα ξενοδοχεία για τουρίστες. Υπάρχει επίσης μια προθήκη γεμάτη με παιδικά παπούτσια με φθαρμένα μεταλλικά τακούνια: μικρές λευκές μπότες που φορούσαν στο σχολείο και τα εξαρτήματα από τις μπότες εκείνων που πριν πάνε να πεθάνουν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης είχαν κάνει τον κόπο να επιβιώσουν από βρεφική παράλυση.

Υπάρχει ένας απέραντος χώρος γεμάτος με προσθετικά μέλη, χιλιάδες ζευγάρια γυαλιά, μασέλες, γυάλινα μάτια, ξύλινα πόδια, μάλλινα γάντια που έκρυβαν κομμένα χέρια, όλα τα εργαλεία που εφηύρε ποτέ ο άνθρωπος για να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη στον κόσμο. Αποκόπηκα από τους άλλους και περπάτησα αθόρυ- βα κατά μήκος της αίθουσας. Με έτρωγε μια καταπιεσμένη οργή μέσα μου, γιατί ήθελα να κλάψω". (Από την βιογραφία του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μικρή Αρκτος)

Η αμηχανία και η λογοκρισία

Δύο από  τα βασικά προβλήματά που τον απασχολούσαν, ως αρθρογράφο, ήταν η λογοκρισία και η αναζήτηση του κατάλληλου θέματος. Και τα δύο αυτά σχολιάζει με χιουμοριστικό τρόπο σε ένα άρθρο του με τίτλο «Το προσκύνημα της καμηλοπάρδαλης»:

Η καμηλοπάρδαλη είναι ένα ζώο ευάλωτο στην παραμικρή δημοσιογραφική κίνηση. Από τη στιγμή που συλλαμβάνεται η πρώτη λέξη αυτής της καθημερινής στήλης· εδώ στην Underwood [...] μέχρι τις έξι το πρωί της επόμενης ημέρας η καμηλοπάρδαλη γίνεται ένα θλιμμένο ανυπεράσπιστο ζώο που μπορεί να σπάσει το πόδι της στρίβοντας σε κάποια γωνία. Κατ΄ αρχάς, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι αυτή η δουλειά, να γράφεις δεκατέσσερα εκατοστά ανοησίας κάθε μέρα, δεν είναι εύκολη, όσο ιδιόρρυθμα ανόητος κι αν είναι ο συγγραφέας.

Έπειτα, υπάρχει το θέμα των δύο λογοκριτών. Ο πρώτος, ο οποίος βρίσκεται εδώ μέσα, δίπλα μου, κάθεται ντροπαλά κοντά στον ανεμιστήρα, διατεθειμένος να μην αφήσει την καμηλοπάρδαλη να έχει οποιοδήποτε χρώμα εκτός από εκείνο που φυσικά δημοσίως επιτρέπεται. Έπειτα, υπάρχει ο δεύτερος λογοκριτής για τον οποίο δεν μπορεί να ειπωθεί τίποτα χωρίς τον κίνδυνο ο μακρύς λαιμός της καμηλοπάρδαλης να μειωθεί στο ελάχιστο δυνατό. Τέλος, το ανυπεράσπιστο θηλαστικό φθάνει στον σκοτεινό θάλαμο του λινοτύπη, όπου αυτοί οι πολυσυκοφαντημένοι συνάδελφοι εργάζονται κοπιωδώς νυχθημερόν μετατρέποντας σε μολύβι ό,τι έχει γραφτεί επάνω σε ελαφριά και μηδαμινά φύλλα χαρτιού.

(Από τη βιογραφία του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μικρή Αρκτος)

Η επιστολή που -υποτίθεται ότι- ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έστειλε στους φίλους του πριν απορυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας:
“Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’αυτό που αξίζουν, αλλά γι’αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’έβλεπα, θα έλεγα “σ’αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”, “συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.”

Αλλες πηγές υποστηρίζουν ότι η επιστολή, μιμούμενη το ύφος του συγγραφέα, είναι πλαστή. Σύμφωνα με τους σχολιαστές του Tvxs (ευχαριστούμε για την συμβολή) o συγγραφέας φέρεται να έχει δηλώσει… “αν είχα γράψει αυτό το γράμμα όντως θα πέθαινα… αλλά από ντροπή γιατί είναι πολύ γλυκερό”.

H σχέση του με την Κούβα και τον Φιντέλ Κάστρο

Μετά τη νίκη της κουβανέζικης επανάστασης το 1960, ο Μάρκες πήγε στην Αβάνα  και εργάστηκε για 6 μήνες  στο ειδησεογραφικό δίκτυο Prensa Latina, που είχε ιδρυθεί από την κυβέρνηση της Κούβας με σκοπό να αντιμετωπίσει την αμερικανική προπαγάνδα εναντίον του Φιντέλ Κάστρο, του Τσε Γκεβάρα και της νέας κυβέρνησης. Ο Γκαρσία Μάρκες συνέχισε μέχρι το τέλος της ζωής του να τρέφει μεγάλο θαυμασμό για τον Κουβανό ηγέτη και το κουβανικό καθεστώς.


via

SOSτε το νερό, είναι δημόσιο αγαθό!

Ψήφισμα Συλλόγου Φοιτητών Κτηνιατρικής:

Η πρωτοβουλία πολιτών και φορέων «SOSτε το νερό» πρόσφατα αποφάσισε να προχωρήσει στη διεξαγωγή τοπικού δημοψηφίσματος στις 18 Μαΐου σχετικά με την επικείμενη προσπάθεια της κυβέρνησης να ιδιωτικοποιήσει το νερό της Θεσσαλονίκης. Είμαστε πεπεισμένοι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών και φοιτητών αναγνωρίζει την αξία του νερού ως θεμελιώδους αγαθού για την ίδια τη ζωή του ανθρώπου και θα ταχθεί σύσσωμη κατά της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ, με την πώλησή της σε πολυεθνικές όπως η εταιρεία «Suez».

Το νερό της ύδρευσης συντηρεί τη ζωή, είναι δημόσιο αγαθό κοινωνικού χαρακτήρα και για αυτό δεν πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί. Ακόμη όμως και στη περίπτωση που η ιδιωτικοποίηση δεν αφορά το ίδιο το νερό αλλά το δίκτυο και τις υποδομές, μια τέτοια πράξη παραχώρησης ενός μονοπωλίου σε έναν ιδιώτη αγγίζει τα όρια του σκανδάλου. Ιδιαίτερα μάλιστα όσον αφορά στην Ε.Υ.Α.Θ. που είναι κερδοφόρα κι έχει αποθεματικό.

Εξάλλου τα αποτελέσματα των ιδιωτικοποιήσεων στην Λατινική Αμερική και στην Ευρώπη ήταν καταστροφικά τα προηγούμενα χρόνια. Αυξήσεις λογαριασμών και τιμολογίων, χειροτέρευση της ποιότητας του νερού και περιορισμός στο σχεδιασμό της υδροδότησης περιοχών είναι μόνο μερικές από τις συνέπειες. Είναι κρίμα τη στιγμή που οι Ευρωπαίοι -που υπήρξαν οι ίδιοι πρωτοστάτες στην ιδιωτικοποίηση του νερού- επιστρέφουν στη δημόσια διαχείριση, η Ελλάδα να επιλέγει την παραχώρηση του νερού σε ιδιώτες, γυρνώντας έτσι δεκαετίες πίσω. Ενδεικτικά είναι τα αποτελέσματα των αντίστοιχων δημοψηφισμάτων στη Ρώμη και το Παρίσι, όπου περίπου το 90% των πολιτών τάχθηκε ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού. 

Ο Σ.Φ. Κτηνιατρικής, με αυτό του το ψήφισμα διατρανώνει την αντίθεσή του στην ιδιωτικοποίηση του νερού της Θεσσαλονίκης και την αλληλεγγύη και στήριξή του στον αγώνα της πρωτοβουλίας «SOSτε το νερό» για διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ενάντια στην πώληση της Ε.Υ.Α.Θ. σε ιδιώτες.  

Θα είμαστε παρόντες στο δημοψήφισμα!
Δεν θα αφήσουμε σε κανέναν να ξεπουλά το νερό, αλλά και την ποιότητα ζωής μας!

• ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ!
• Μαζί με άλλους συλλόγους διοργανώνουμε εκδήλωση ενημέρωσης για την ιδιωτίκοποίηση του νερού και το δημοψήφισμα την Τρίτη 8/4, στις 14.00 στην αίθουσα 542, πτέρυγα Πολ. Μηχανικών, στο Πολυτεχνείο.

Κίνηση Φοιτητών Κτηνιατρικής