{ Βάλε ό,τι τίτλο θέλεις! }

Πέρασες Κτηνιατρική. Έρχεσαι στη Σχολή, έχοντας ακούσει πολλές φορές το ποίημα: «Εσύ μην τυχόν και μπλέξεις με τις παρατάξεις. Εσύ να κοιτάς τα μαθήματά σου!» ή το άλλο: «Μην ασχολείσαι», «Αυτοί φταίνε για την κατάσταση στο Πανεπιστήμιο» κλπ.

… Είναι όμως έτσι ακριβώς;

Κι ακόμη, είναι όλοι το ίδιο;

Λίγα λόγια για την Κίνησή μας...

Πάνε δύο και κάτι χρόνια από τη μέρα που δημιουργήσαμε την Κίνηση Φοιτητών Κτηνιατρικής. Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων, που συγκροτήθηκε ως αποτέλεσμα των κοινωνικών και πολιτικών προβληματισμών μας, με στόχο να ανταλλάσσουμε απόψεις, να συναποφασίζουμε με εργαλείο μας την άμεση δημοκρατία και να αγωνιζόμαστε συλλογικά για τη λύση των προβλημάτων μας, τόσο σε επίπεδο Σχολής, όσο και ως μέλη αυτής της κοινωνίας. Δεν θα μας βρεις στα καθιερωμένα παραταξιακά «τραπεζάκια» να πίνουμε καφέδες, ούτε θα σου πιάσουμε ψιλή κουβέντα στο κυλικείο για να σε «ζυμώσουμε». Στους τοίχους δε θα βρεις τεράστια «σεντόνια» με τις αφίσες μας, ούτε θα μας δεις να «ξεκατινιαζόμαστε» με ανακοινώσεις και καυγάδες με τις υπόλοιπες παρατάξεις, καθώς όλα αυτά καμιά σχέση δεν έχουν με την ουσία της πολιτικοποίησης μέσα στο πανεπιστήμιο. Βασικά, κάτι τέτοια είναι που απομάκρυναν τους φοιτητές από την πολιτική...

Η «Κίνηση» είναι ένα πραγματικό στοίχημα. Είναι μια πρόκληση για το πώς θα μπορέσουμε ως νέοι άνθρωποι να οργανωθούμε, να ασχοληθούμε ξανά με την ουσία της πολιτικής, ως μέσο για να αγωνιστούμε για την επίλυση των ζητημάτων που μας απασχολούν. Είτε αυτά είναι καθημερινά και αφορούν τη Σχολή μας, είτε και ευρύτερα, μέσα στην κοινωνία που μαστίζεται από μια ανθρωπιστική κρίση.

Αντίπαλός μας δεν είναι οι συμφοιτητές μας που ανήκουν σε άλλες παρατάξεις. Ο πραγματικός αντίπαλος είναι η αποχή. Σε μια εποχή σαν τη σημερινή, η αποχή δεν είναι λύση, αλλά μάλλον αυτοκαταστροφή, διότι όσο αγνοείς το πρόβλημα γύρω σου, όσο προσπαθείς να κλείσεις τα μάτια, αυτό διογκώνεται…

{Σε αυτό το σημείο θα κάναμε μια δακρύβρεχτη περιγραφή της σημερινής κατάστασης στην Ελλάδα και μια δριμύτατη καταδίκη της. Αλλά αυτό είναι το ζητούμενο; Αφού τη ζεις, την ξέρεις πολύ καλά, δυστυχώς.}

Αντί γι’ αυτό, σκεφτήκαμε να σου δώσουμε μερικά

χειροπιαστά παραδείγματα και κάποιες νίκες που πετύχαμε χάρη στη φοιτητική συμμετοχή. Κόντρα στη δυσοίωνη πραγματικότητα, μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια δώσαμε και έναν ελπιδοφόρο αγώνα. Αγώνα απέναντι στη περιστολή του δημόσιου χαρακτήρα του Πανεπιστημίου, στην απαξίωση των σπουδών μας, αλλά και στην διάλυση του κοινωνικού ιστού:

• Έχοντας σαν κυρίαρχο πρόταγμα τη συμμετοχή και την αμεσοδημοκρατική επίλυση των προβλημάτων μας, προσπαθήσαμε να βάλουμε ολόκληρο το φοιτητικό σώμα σε μια διαδικασία συμμετοχής και συλλογικής λήψης αποφάσεων. Διεκδικούμε ενωμένοι, συλλογικά, ως Σύλλογος Φοιτητών Κτηνιατρικής!

• Δώσαμε όλοι μαζί οι φοιτητές της Κτηνιατρικής νικηφόρο αγώνα για τις εξεταστικές μας, διεκδικήσαμε προόδους, αλλά και τις εξόδους του 5ου έτους. Αγώνα για όσα μας ανήκουν, αγώνα για ποιοτικές σπουδές.

• Στα σημαντικότερα ζητήματα που αφορούν τη Σχολή μας, αλλά και την κοινωνία, ξεφύγαμε από τις παλαιοπαραταξιακές τακτικές, που πλήγωσαν ανεπανόρθωτα το φοιτητικό κίνημα. Καλέσαμε σε ενότητα και τις υπόλοιπες παρατάξεις -ακόμη κι αν κάποιες φορές βρεθήκαμε μπροστά σε ανυπέρβλητες «μικροπαραταξιακές» αντιστάσεις. Λανθασμένες νοοτροπίες δεκαετιών δεν αλλάζουν απ’ τη μια μέρα στην άλλη βλέπεις… Αλλά συνεχίζουμε! 

• Καλώντας το Σύλλογο Φοιτητών σε συμμετοχή σε κινητοποιήσεις και εκδηλώσεις, παλέψαμε απέναντι στις μνημονιακές πολιτικές εκποίησης της ποιότητας ζωής μας (βλέπε ιδιωτικοποίηση της ΕΥΑΘ) αλλά και για την υπεράσπιση της ίδιας της δημοκρατίας, απέναντι σε μια κυβέρνηση που έκανε κουρελόχαρτο το ίδιο το Σύνταγμα. 

• Μέσα από το μπλογκ μας προσπαθήσαμε να λειτουργήσουμε σαν μια δομή αντιπληροφόρησης, προβάλλοντας μια άλλη αλήθεια, στην εποχή της βρώμικης προπαγάνδας και της εξαγορασμένης (συν)είδησης.

• Με τη δράση μας σε συνεργασία με την κίνηση «Εγώ θα μείνω», προσπαθήσαμε να αναδείξουμε ότι εμείς, η νέα γενιά είμαστε η ελπίδα και το μέλλον αυτού του τόπου. Μπορούμε να μείνουμε και να τ’ αλλάξουμε όλα!

Η συμμετοχή σου φέτος είναι πιο κρίσιμη από ποτέ!

Πλέον είναι ξεκάθαρο. Καλούμαστε ως νέοι, ως το ζωντανότερο τμήμα της κοινωνίας να υπερασπιστούμε το μέλλον μας σε αυτό τον τόπο. Απέναντί μας έχουμε μια κυβέρνηση-φερέφωνο, που εξυπηρετεί το εγχώριο και ξένο παρασιτικό κεφάλαιο, με «Ευαγγέλιό» της τα μνημόνια, με δεξί της χέρι το μιντιακό καθεστώς και το φασιστικό παρακράτος. Μια κυβέρνηση που φέρει ευθύνη για την ανθρωπιστική κρίση που βιώνει η Ελλάδα του 2014, για το αρνητικό ρεκόρ της ανεργίας (2 στους 3 νέους!), για την εκποίηση του πλούτου της χώρας, για το αντισυνταγματικό κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και για τη μετανάστευση της νεολαίας.

Και είναι στο δικό μας χέρι να ανατρέψουμε αυτή την κυβέρνηση, μαζί με τις πολιτικές λιτότητας που βυθίζουν τη χώρα ολοένα και βαθύτερα στη μαύρη τρύπα της κρίσης. Είναι στο δικό μας χέρι να παλέψουμε για ένα Δημόσιο Πανεπιστήμιο χωρίς λειτουργικά προβλήματα που θα παρέχει ποιοτική γνώση και ίσες ευκαιρίες σε όλους. Ένα δημόσιο Πανεπιστήμιο, που οι απόφοιτοί του αντί να εξωθούνται μαζικά στη μετανάστευση, θα αξιοποιηθούν για να δώσουν νέα πνοή στον παραγωγικό ιστό της χώρας.

Είναι στο χέρι μας να παλέψουμε όλοι μαζί, ΕΝΩΜΕΝΟΙ, για να μην επιτρέψουμε να μας στερήσουν αυτά που δικαιούμαστε, για να διεκδικήσουμε το μέλλον μας σε αυτό τον τόπο. Να δώσουμε έναν ανένδοτο αγώνα για πραγματική δημοκρατία, για μια Ελλάδα παραγωγική, ανεξάρτητη από δανειστές και ξένους αφέντες, με μόνο κυρίαρχο τον λαό της.

 ΣΤΙΣ 7 ΜΑΪΟΥ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!

ΕΠΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ, ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΚΟΜΜΑΤΙΚΑ ΠΑΡΑΜΑΓΑΖΑ!

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ! ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ!

ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ!

 ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΗΜΟΣΙΟ, ΠΟΙΟΤΙΚΟ, ΑΝΟΙΚΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! 
   

Κίνηση

Φοιτητών

Κτηνιατρικής

Καλό ταξίδι Γκαμπριέλ

Σε ηλικία 87 ετών πέθανε την Πέμπτη στο Μεξικό ο Κολομβιανός Νομπελίστας συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Ο δημιουργός των αριστουργημάτων «100 χρόνια μοναξιάς» και «Ο Έρωτας στα χρόνια της χολέρας» άφησε την τελευταία του πνοή, στο σπίτι του στο Μεξικό. Την είδηση μετέδωσε μέσω twitter o δημοσιογράφος Familiar Fernanda γράφοντας πως "ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες πέθανε. Η σύζυγός του Μερσέντες και τα παιδιά του Ροντρίγκο και Γκονζάλο με εξουσιοδότησαν να μεταδώσω την πληροφορία."

Υπέφερε τα τελευταία χρόνια από καρκίνο. Μάλιστα είχε πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες εβδομάδες, καθώς η οικογένειά του αποφάσισε πως δεν υπήρχε λόγος να υποβληθεί σε νέα θεραπεία, αλλά να πεθάνει ήρεμος στο σπίτι του, δίπλα στους αγαπημένους του.

----------

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες γεννήθηκε στην Κολομβία, αλλά ζούσε από το 1961 στο Μεξικό. Είχε βραβευτεί με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1982.
Γεννήθηκε στις 6 Μαρτίου 1927 στο χωριό Αρακατάκα, Διαμέρισμα Μαγδαλένα, Κολομβία. Το 1947 ξεκίνησε να σπουδάζει Νομική και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μπογοτά. Την ίδια χρονιά δημοσίευσε σε εφημερίδα το πρώτο του διήγημα, «Η Τρίτη Παραίτηση». Το 1948 μετακόμισε στην Καρθαγένη της Ινδίας των Δυτικών Ινδιών και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά.
Πρωτοεμφανίστηκε το 1947 και το 1967 δημοσιεύτηκε το μυθιστόρημά του «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς», το οποίο τον καθιέρωσε ως έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς της εποχής μας, καθώς αποκόμισε αμέσως τις θετικότερες κριτικές.
Με το έργο του συνέβαλε καθοριστικά στην ανάδειξη της αστείρευτης λογοτεχνίας της Λατινικής Αμερικής αλλά και στην χειραφέτηση ολόκληρης της Ηπείρου, που μετά  από αιώνες αποικιοκρατίας βρέθηκε  τον 20ο αιώνα κάτω από την κυριαρχία των Ηνωμένων Πολιτειών. Φίλος του Φιντέλ Κάστρο και του Ούγκο Τσάβες, ο «Γκάμπο» βρέθηκε στο πλευρό των κινημάτων ανεξαρτησίας και κοινωνικής δικαιοσύνης της Λατινικής Αμερικής.


Ως το σημαντικότερο μυθιστόρημά του αναγνωρίζεται το «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς». Αλλά έργα του είναι το «Κακιά Ώρα», το «Φθινόπωρο του Πατριάρχη», το «Χρονικόν ενός προαναγγελθέντος θανάτου», «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» κ.ά.

Η έκδοση του κορυφαίου μυθιστορήματος του ήταν περιπετειώδης: σύμφωνα με τον μύθο, η  δακτυλογράφος που είχε στα χέρια της το μοναδικό χειρόγραφο του «Εκατό Χρόνια Μοναξιάς», έπαθε τροχαίο ατύχημα καθώς πήγαινε στο ταχυδρομείο. Τα χαρτιά είχαν σκορπιστεί στο δρόμο και είχαν βραχεί. Eκείνη τα μάζεψε ένα-ένα, τα πήγε στο σπίτι της και τα σιδέρωσε.  

Όταν  κατόρθωσε να φτάσει στο ταχυδρομείο, ο υπάλληλος τα ζύγισε και είπε: «Ογδόντα δύο πέσο». Ο Γκαρσία Mάρκες, συγγραφέας του μυθιστορήματος και η γυναίκα του διέθεταν εκείνη τη στιγμή μόνο τα μισά. Aποφάσισαν λοιπόν να στείλουν τα μισά φύλλα εκείνη την ημέρα. Tα υπόλοιπα τα έστειλαν λίγες μέρες αργότερα, αφού προηγουμένως έβαλαν ενέχυρο τη θερμάστρα, το πιστολάκι μαλλιών και το μίξερ του σπιτιού. Καθώς έβγαιναν από το ταχυδρομείο, η Μερσέδες σταμάτησε, κοίταξε τον άντρα της και είπε: «Γκάμπο, για φαντάσου το βιβλίο να είναι χάλια»   Το βιβλίο έγινε γνωστό από στόμα σε στόμα και μέσα σε δύο εβδομάδες εξαντλήθηκαν και τα 8.000 αντίτυπα της πρώτης έκδοσης.

Η επίσκεψη στο Αουσβιτς

Υπάρχει μια αίθουσα με τεράστιες γυάλινες προθήκες γεμάτες μέχρι επάνω με ανθρώπινα μαλλιά. Μια αίθουσα γεμάτη παπούτσια, ρούχα, μαντίλια, με αρχικά ονομάτων ραμμένα στο χέρι, βαλίτσες που μετέφεραν οι κρατούμενοι σε εκείνο το παραισθησιογόνο ξενοδοχείο που εξακολου- θούσε να έχει τις πινακίδες από τα ξενοδοχεία για τουρίστες. Υπάρχει επίσης μια προθήκη γεμάτη με παιδικά παπούτσια με φθαρμένα μεταλλικά τακούνια: μικρές λευκές μπότες που φορούσαν στο σχολείο και τα εξαρτήματα από τις μπότες εκείνων που πριν πάνε να πεθάνουν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης είχαν κάνει τον κόπο να επιβιώσουν από βρεφική παράλυση.

Υπάρχει ένας απέραντος χώρος γεμάτος με προσθετικά μέλη, χιλιάδες ζευγάρια γυαλιά, μασέλες, γυάλινα μάτια, ξύλινα πόδια, μάλλινα γάντια που έκρυβαν κομμένα χέρια, όλα τα εργαλεία που εφηύρε ποτέ ο άνθρωπος για να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη στον κόσμο. Αποκόπηκα από τους άλλους και περπάτησα αθόρυ- βα κατά μήκος της αίθουσας. Με έτρωγε μια καταπιεσμένη οργή μέσα μου, γιατί ήθελα να κλάψω". (Από την βιογραφία του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μικρή Αρκτος)

Η αμηχανία και η λογοκρισία

Δύο από  τα βασικά προβλήματά που τον απασχολούσαν, ως αρθρογράφο, ήταν η λογοκρισία και η αναζήτηση του κατάλληλου θέματος. Και τα δύο αυτά σχολιάζει με χιουμοριστικό τρόπο σε ένα άρθρο του με τίτλο «Το προσκύνημα της καμηλοπάρδαλης»:

Η καμηλοπάρδαλη είναι ένα ζώο ευάλωτο στην παραμικρή δημοσιογραφική κίνηση. Από τη στιγμή που συλλαμβάνεται η πρώτη λέξη αυτής της καθημερινής στήλης· εδώ στην Underwood [...] μέχρι τις έξι το πρωί της επόμενης ημέρας η καμηλοπάρδαλη γίνεται ένα θλιμμένο ανυπεράσπιστο ζώο που μπορεί να σπάσει το πόδι της στρίβοντας σε κάποια γωνία. Κατ΄ αρχάς, πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι αυτή η δουλειά, να γράφεις δεκατέσσερα εκατοστά ανοησίας κάθε μέρα, δεν είναι εύκολη, όσο ιδιόρρυθμα ανόητος κι αν είναι ο συγγραφέας.

Έπειτα, υπάρχει το θέμα των δύο λογοκριτών. Ο πρώτος, ο οποίος βρίσκεται εδώ μέσα, δίπλα μου, κάθεται ντροπαλά κοντά στον ανεμιστήρα, διατεθειμένος να μην αφήσει την καμηλοπάρδαλη να έχει οποιοδήποτε χρώμα εκτός από εκείνο που φυσικά δημοσίως επιτρέπεται. Έπειτα, υπάρχει ο δεύτερος λογοκριτής για τον οποίο δεν μπορεί να ειπωθεί τίποτα χωρίς τον κίνδυνο ο μακρύς λαιμός της καμηλοπάρδαλης να μειωθεί στο ελάχιστο δυνατό. Τέλος, το ανυπεράσπιστο θηλαστικό φθάνει στον σκοτεινό θάλαμο του λινοτύπη, όπου αυτοί οι πολυσυκοφαντημένοι συνάδελφοι εργάζονται κοπιωδώς νυχθημερόν μετατρέποντας σε μολύβι ό,τι έχει γραφτεί επάνω σε ελαφριά και μηδαμινά φύλλα χαρτιού.

(Από τη βιογραφία του που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μικρή Αρκτος)

Η επιστολή που -υποτίθεται ότι- ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έστειλε στους φίλους του πριν απορυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας:
“Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’αυτό που αξίζουν, αλλά γι’αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους…

Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή… Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.

Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους… Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.

Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.

Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’έβλεπα, θα έλεγα “σ’αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.

Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.

Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”, “συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.”

Αλλες πηγές υποστηρίζουν ότι η επιστολή, μιμούμενη το ύφος του συγγραφέα, είναι πλαστή. Σύμφωνα με τους σχολιαστές του Tvxs (ευχαριστούμε για την συμβολή) o συγγραφέας φέρεται να έχει δηλώσει… “αν είχα γράψει αυτό το γράμμα όντως θα πέθαινα… αλλά από ντροπή γιατί είναι πολύ γλυκερό”.

H σχέση του με την Κούβα και τον Φιντέλ Κάστρο

Μετά τη νίκη της κουβανέζικης επανάστασης το 1960, ο Μάρκες πήγε στην Αβάνα  και εργάστηκε για 6 μήνες  στο ειδησεογραφικό δίκτυο Prensa Latina, που είχε ιδρυθεί από την κυβέρνηση της Κούβας με σκοπό να αντιμετωπίσει την αμερικανική προπαγάνδα εναντίον του Φιντέλ Κάστρο, του Τσε Γκεβάρα και της νέας κυβέρνησης. Ο Γκαρσία Μάρκες συνέχισε μέχρι το τέλος της ζωής του να τρέφει μεγάλο θαυμασμό για τον Κουβανό ηγέτη και το κουβανικό καθεστώς.


via

SOSτε το νερό, είναι δημόσιο αγαθό!

Ψήφισμα Συλλόγου Φοιτητών Κτηνιατρικής:

Η πρωτοβουλία πολιτών και φορέων «SOSτε το νερό» πρόσφατα αποφάσισε να προχωρήσει στη διεξαγωγή τοπικού δημοψηφίσματος στις 18 Μαΐου σχετικά με την επικείμενη προσπάθεια της κυβέρνησης να ιδιωτικοποιήσει το νερό της Θεσσαλονίκης. Είμαστε πεπεισμένοι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών και φοιτητών αναγνωρίζει την αξία του νερού ως θεμελιώδους αγαθού για την ίδια τη ζωή του ανθρώπου και θα ταχθεί σύσσωμη κατά της ιδιωτικοποίησης της ΕΥΑΘ, με την πώλησή της σε πολυεθνικές όπως η εταιρεία «Suez».

Το νερό της ύδρευσης συντηρεί τη ζωή, είναι δημόσιο αγαθό κοινωνικού χαρακτήρα και για αυτό δεν πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί. Ακόμη όμως και στη περίπτωση που η ιδιωτικοποίηση δεν αφορά το ίδιο το νερό αλλά το δίκτυο και τις υποδομές, μια τέτοια πράξη παραχώρησης ενός μονοπωλίου σε έναν ιδιώτη αγγίζει τα όρια του σκανδάλου. Ιδιαίτερα μάλιστα όσον αφορά στην Ε.Υ.Α.Θ. που είναι κερδοφόρα κι έχει αποθεματικό.

Εξάλλου τα αποτελέσματα των ιδιωτικοποιήσεων στην Λατινική Αμερική και στην Ευρώπη ήταν καταστροφικά τα προηγούμενα χρόνια. Αυξήσεις λογαριασμών και τιμολογίων, χειροτέρευση της ποιότητας του νερού και περιορισμός στο σχεδιασμό της υδροδότησης περιοχών είναι μόνο μερικές από τις συνέπειες. Είναι κρίμα τη στιγμή που οι Ευρωπαίοι -που υπήρξαν οι ίδιοι πρωτοστάτες στην ιδιωτικοποίηση του νερού- επιστρέφουν στη δημόσια διαχείριση, η Ελλάδα να επιλέγει την παραχώρηση του νερού σε ιδιώτες, γυρνώντας έτσι δεκαετίες πίσω. Ενδεικτικά είναι τα αποτελέσματα των αντίστοιχων δημοψηφισμάτων στη Ρώμη και το Παρίσι, όπου περίπου το 90% των πολιτών τάχθηκε ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού. 

Ο Σ.Φ. Κτηνιατρικής, με αυτό του το ψήφισμα διατρανώνει την αντίθεσή του στην ιδιωτικοποίηση του νερού της Θεσσαλονίκης και την αλληλεγγύη και στήριξή του στον αγώνα της πρωτοβουλίας «SOSτε το νερό» για διεξαγωγή δημοψηφίσματος, ενάντια στην πώληση της Ε.Υ.Α.Θ. σε ιδιώτες.  

Θα είμαστε παρόντες στο δημοψήφισμα!
Δεν θα αφήσουμε σε κανέναν να ξεπουλά το νερό, αλλά και την ποιότητα ζωής μας!

• ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ!
• Μαζί με άλλους συλλόγους διοργανώνουμε εκδήλωση ενημέρωσης για την ιδιωτίκοποίηση του νερού και το δημοψήφισμα την Τρίτη 8/4, στις 14.00 στην αίθουσα 542, πτέρυγα Πολ. Μηχανικών, στο Πολυτεχνείο.

Κίνηση Φοιτητών Κτηνιατρικής

8 Μαρτίου: Μια ημέρα - Μια ιστορία

Αυτή η μέρα είναι αφιερωμένη σε όλες εκείνες τις γυναίκες που αγωνίζονται καθημερινά για την αξιοπρέπεια και την ελευθερία. Σε όλες εκείνες τις γυναίκες που στέκονται περήφανα είτε στον εργασιακό τους χώρο, είτε στους δρόμους, είτε στο ίδιο τους το περιβάλλον και φωτίζουν το δρόμο για μια ανώτερη κοινωνία, βασισμένη στο σεβασμό και στην ισότιμη αντιμετώπιση και αξιοποίηση των μελών της.

Σε όλες εκείνες τις γυναίκες που μας δίνουν την ελπίδα ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και που αποδεικνύουν με τη στάση τους ότι τα τείχη των στερεοτύπων που γεννά αυτό το σύστημα μπορούμε μαζί να τα γκρεμίσουμε.

Αυτή η μέρα είναι αφιερωμένη σε αυτές τις Γυναίκες. Και τις τιμούμε και τις στηρίζουμε καθημερινά, γιατί με αυτές τις γυναίκες στον αγώνα, μπορούμε να οραματιζόμαστε και να πιστεύουμε βαθιά, ότι ένας κόσμος καλύτερος είναι εφικτός.

Κίνηση Φοιτητών Κτηνιατρικής

Ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα η σημερινή. Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.


Ιστορία της 8ης Μαρτίου

Η 8η Μαρτίου ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.

Η ιδέα για τον εορτασμό της προέκυψε κατά το πέρασμα στον 20ό αιώνα, το οποίο σηματοδοτήθηκε από την εκβιομηχάνιση, την πληθυσμιακή έκρηξη και τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες. Το έναυσμα, όμως, είχε δοθεί αιώνες πριν, με τη Λυσιστράτη να πρωτοστατεί σε μια ιδιόμορφη «φεμινιστική» απεργία, προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος των ανδρών.

Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης οι γυναίκες του Παρισιού ζητούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» στις Βερσαλίες. Η γιορτή ουσιαστικά αφορά στους αγώνες συνηθισμένων γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητα τους έγραψαν ιστορία.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι εργάτριες στο τομέα της υφαντουργίας και του ιματισμού κινητοποιήθηκαν στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους. Η αστυνομία επιτέθηκε και διέλυσε βίαια το πλήθος των λευκοντυμένων γυναικών, όμως το εργατικό κίνημα είχε ήδη γεννηθεί. Δυο χρόνια αργότερα, οι γυναίκες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις οργάνωσαν το πρώτο εργατικό σωματείο γυναικών και συνέχισαν τον αγώνα για τη χειραφέτηση τους.

To 1908 παρέλασαν 15.000 γυναίκες στους δρόμους της Νέας Υόρκης ζητώντας λιγότερες ώρες εργασίας, καλύτερους μισθούς και δικαίωμα ψήφου. Υιοθέτησαν το σύνθημα «Ψωμί και τριαντάφυλλα», με το ψωμί να συμβολίζει την οικονομική ασφάλεια και τα τριαντάφυλλα την καλύτερη ποιότητα ζωής.

Η Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε για πρώτη φορά από το Σοσιαλιστικό Κόμμα των ΗΠΑ στις 28 Φεβρουαρίου 1909. Ο εορτασμός της καθιερώθηκε το 1910 με πρόταση της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Clara Zetkin κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Διεθνούς.

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, η φεμινίστρια Alexandra Kollontai έπεισε τον Λένιν να επισημοποιήσει τη γιορτή στη Σοβιετική Ένωση, όμως μέχρι το 1965 αυτή παρέμεινε γιορτή των εργατών.

Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος το 1960 αναζωογόνησε το ενδιαφέρον για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Στις μέρες μας, όμως, σε πολλές χώρες η ημέρα αυτή έχει χάσει το πολιτικό της μήνυμα: Αφενός εμπορευματοποιήθηκε και αφετέρου εκλήφθηκε ως ευκαιρία για να εκφράσουν οι άνδρες την αγάπη τους στις γυναίκες, όπως κατά την Ημέρα της Μητέρας και του Αγίου Βαλεντίνου.

Ωστόσο, περιστατικά που σημειώνονται με αφορμή τον εορτασμό της Ημέρας τη Γυναίκας, αποδεικνύουν την ανάγκη προβολής και τίμησης, αν μη τι άλλο, των αγώνων των γυναικών. Στην Τεχεράνη στις 4 Μαρτίου 2007, η αστυνομία ξυλοφόρτωσε χιλιάδες άνδρες και γυναίκες που σχεδίαζαν συλλαλητήριο για τον εορτασμό της ημέρας. Οι δεκάδες γυναίκες που συνελήφθησαν κρατήθηκαν για μέρες στην απομόνωση. Οι ακτιβίστριες Shadi Sadr και Mahbubeh Abbasgholizadeh αφέθηκαν ελεύθερες μετά από δεκαπέντε μέρες απεργία πείνας.

via tvxs

Βουλευτής της ΝΔ ζητάει να ακρωτηριάζονται τα ζώα "επειδή δεν πονάνε"

Την παρέμβαση του πρωθυπουργού ζητάει η Πανελλαδική Φιλοζωική και Περιβαλλοντική Ομοσπονδία (Π.Φ.Π.Ο.) ώστε να μην γίνει νόμος του κράτους η εισήγηση του Κώστα Κόλλια του βουλευτή Κορίνθου της Ν.Δ., ο οποίος ζητάει – αν και απαγορεύεται εδώ και 20 χρόνια – να ακρωτηριάζονται τα ζώα στην Ελλάδα (κοπή ουράς και αυτιών) «επειδή δεν πονάνε».

Αυτά τα ευτράπελα και αναχρονιστικά ακούστηκαν χθες στη Βουλή από τον κ. Κόλλια και φάνηκε έτσι ξεκάθαρα πόσο επιδιώκει να υπερασπιστεί τις δραστηριότητες των ψηφοφόρων του χωρίς ίχνος ηθικής ή πραγματικής γνώσης των όσων συμβαίνουν εις βάρος των ζώων από εκτροφείς και κυνηγούς.

Η Π.Φ.Π.Ο. με επιστολή που έστειλε σήμερα στον πρωθυπουργό, στην ηγεσία του ΥΠ.Α.Α.Τ., και στους εισηγητές των άλλων κομμάτων επισημαίνει την παρανομία, που επιδιώκεται να ενδυθεί με τον μανδύα της νομιμότητας εις βάρος πάντα των ζώων, αν και αυτές οι πρακτικές ακρωτηριασμού των σκυλιών έρχονται σε αντίθεση και με την ευρωπαϊκή νομοθεσία και με την κοινή λογική και με την ηθική.

Διαβάστε την επιστολή:

«Ανάληψη της Ευρωπαϊκής Προεδρίας με έκνομους Βουλευτές.
Ο εισηγητής της Ν.Δ. τάσσεται κατά νόμων της Ε.Ε. για τα ζώα.

Με έκπληξη πληροφορηθήκαμε χθες ότι ο Βουλευτής της Ν.Δ. και εισηγητής του Νομοσχεδίου "Διοικητικά μέτρα, διαδικασίες και κυρώσεις στην εφαρμογή της ενωσιακής και εθνικής νομοθεσίας στους τομείς των τροφίμων, των ζωοτροφών και της υγείας και προστασίας των ζώων και άλλες διατάξεις", κ. Κόλλιας τάσσεται αναφανδόν κατά της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, την οποία και η χώρα μας έχει επικυρώσει με τον νόμο 2017/92 αλλά και κατά της εθνικής νομοθεσίας μας που απαγορεύουν τους ακρωτηριασμός ζώων, δείχνει να περιφρονεί νομοθεσία και όργανα, ικανοποιώντας τα οικονομικά συμφέροντα των κυνηγοεκτροφέων.

Χάριν εκλογικής πελατείας; Μα δεν δηλώνει η κυβέρνηση ότι τέτοιες τακτικές ανήκουν στο παρελθόν;

Σύμπασα η Φιλοζωική Κοινότητα της χώρας αλλά και οι εκπρόσωποι του Πανελλήνιου Κτηνιατρικού Συλλόγου καταδικάζουν τέτοιες απόψεις που εκτός από αντίθετες με την ευζωία των ζώων είναι και μη σύννομες.

Η ανάληψη της Προεδρίας της Ε.Ε. από την χώρα μας δεν συνάδει με άρνηση της εφαρμογής Κοινοτικών Κανονισμών και οδηγιών.

Θυμίζουμε λοιπόν σε όλους, αλλά ιδίως στον κ. Κόλλια, ότι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Ζώων Συντροφιάς την οποία η χώρα μας επικύρωσε με τον Ν.2017/1992 χωρίς καμία επιφύλαξη, απαγορεύει ρητά μη θεραπευτικές επεμβάσεις σε ζώα, κάτι που ισχυροποίησε ο Ν.4039/2012.

Διότι η κοπή των ουρών και αυτιών στους σκύλους δεν ικανοποιεί παρά μόνο το prestige των ιδιοκτητών τους παρά τα κροκοδείλια δάκρυά περί δήθεν ευζωίας τους.

Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους, με την υπ αριθμ. 326/2013 πράξη, γνωμοδότησε ότι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προστασία των ζώων συντροφιάς αποτελεί υπερεθνική νομοθεσία που δεν μπορεί να αλλάξει με εθνική νομοθεσία.

Τα άρθρα που αφορούν τους ακρωτηριασμούς ζώων όπως έχουν διατυπωθεί μέχρι σήμερα, τόσο στον Ν.4039/2012 όσο και στις υπό ψήφιση τροπολογίες, ακολουθούν τους κανόνες που έθεσε η Ευρωπαϊκή Σύμβαση και έτσι πρέπει να είναι.

Κάθε εκτροπή από αυτή, σημαίνει μη αποδοχή και σεβασμό στους κοινοτικούς κανονισμούς και οδηγίες κάτι που δεν συνάδει με αυτό που λίγες μέρες πριν η χώρα μας ανέλαβε θα ενημερωθεί άμεσα ο Αρμόδιος Επίτροπος της Ε.Ε.

Ακόμα μία εξαίρεση, μετά τις παραστάσεις - τσίρκο με ζώα της άγριας ζωής, δελφίνια κλπ και της ιππικής δεξιοτεχνίας, όπως ονομάζεται - και ο νόμος αυτός, δήθεν για την προστασία των ζώων θα λάβει επάξια τον τίτλο "Ο Νόμος της ΕΞΑΙΡΕΣΗΣ" ή ο Νομος των κυνηγο-εκτροφέων και άλλων επιχειρηματιών.

Στις επερχόμενες τριπλές εκλογικές αναμετρήσεις η φιλοζωική κοινότητα, που μετρά πάνω από 1.500.000 πολίτες, θα δώσει την απάντησή της σε όσους πίσω από νόμους προστασίας των ζώων ικανοποιούν αλλότρια οικονομικά συμφέροντα».


via

23 χρόνια από τη δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα

23 χρόνια από τη μέρα που το δεξιό παρακράτος της χώρας, εκφρασμένο από τη νεολαία της Νέας Δημοκρατίας, δολοφονεί έναν αληθινό αγωνιστή της δημοκρατίας και της παιδείας. Ο λόγος για τον Νίκο Τεμπονέρα.

23 χρόνια μετά, του αποδίδουμε δόξα και τιμή, με τη συνέχιση των αγώνων για τη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Με το να κρατάμε ζωντανή τη φλόγα, όσο κι αν η δεξιά -κράτος και παρακράτος, άριστα συνεργαζόμενα- παλεύει να τη σβήσει. Όσο κι αν η δεξιά παλεύει να αποχαυνώσει αυτή την κοινωνία, με την προπαγάνδα, την παραπληροφόρηση και την καταστολή (στο δρόμο και στο μυαλό).

Δεν ξεχνάμε τι πάει να πει ΟΝΝΕΔ και ΝΔ, δεν ξεχνάμε τους τότε τραμπούκους με τα τσεκούρια και τους λοστούς, που σήμερα μεταμφιέστηκαν σε κοστουμάτους, κατέλαβαν αξιώματα με την επαίσχυντη κυβέρνηση Σαμαρά και "καταδικάζουν τη βία απ' όπου κι αν προέρχεται". Ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμην άλλαξε μήτε την κεφαλήν του.

Πρέπει όλοι να γνωρίζουμε, ιδιαίτερα οι νεότεροι που δεν τα ζήσαμε. Να πάρουμε θέση, εμείς, απέναντι στο σάπιο με όλες τις εκφάνσεις του και να το ανατρέψουμε. Διαβάστε το χρονικό της δολοφονίας, μέσα από το συγκλονιστικό αφιέρωμα του The Press Project.

Θα ζεις για πάντα στη μνήμη μας, θα είσαι πάντοτε στην πρώτη γραμμή των αγώνων μας, σαν φωτεινός φάρος, Νίκο Τεμπονέρα. Σήμερα...

 Κίνηση Φοιτητών Κτηνιατρικής

 Στις 8 Ιανουαρίου 1991, ο Ν. Τεμπονέρας δολοφονείται με σιδερολοστό από τον Ι. Καλαμπόκα, πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου της πόλης, μέσα στο 3ο Λύκειο Πατρών. Ο κομματικός μηχανισμός της ΝΔ είχε αποφασίσει τότε να «σπάσει» τις σχολικές καταλήψεις.

Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση 

Στα τέλη του 1990 και επί πρωθυπουργίας Κ. Μητσοτάκη, ο τότε υπουργός Παιδείας, Βασίλης Κοντογιαννόπουλος προωθεί στη Βουλή πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία, που περιλαμβάνει πλήθος ρυθμίσεων για τη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση .

Μεταξύ αυτών, η κατάργηση των αδικαιολόγητων απουσιών, η επιβολή «ομοιόμορφης» ενδυμασίας και «πειθαρχικού ελέγχου» της εξωσχολικής ζωής, η επανακαθιέρωση της προσευχής, της έπαρσης της σημαίας και του εκκλησιασμού (για τους μαθητές), αλλά και η λειτουργία ιδιωτικών ΑΕΙ, η επιβολή χρονικού ορίου σπουδών και οι περικοπές των κοινωνικών παροχών των φοιτητών.

Το κίνημα

Οι πρώτες καταλήψεις ξεκινούν στα τέλη Οκτωβρίου του 1990, και μέχρι τα μέσα του Δεκέμβρη, το 70% των γυμνασίων και λυκείων τελούν υπό κατάληψη. Την ίδια ώρα, τα δημοσιεύματα της εποχής κάνουν λόγο για μεγαλειώδεις πορείες διαμαρτυρίες στις μεγαλύτερες πόλεις της χώρας (10.000 - 30.000 διαδηλωτές), ενώ το πολιτικό σκηνικό είναι κάτι παραπάνω από πολιτικά έκρυθμο, με την κυβέρνηση να συγκεντρώνει τα πυρά σύσσωμης της αντιπολίτευσης.

Το δεξιό παρακράτος

«Αγανακτισμένοι» γονείς και κατά βάση στελέχη της ΝΔ και της ΟΝΝΕΔ ζητούν να σταματήσουν οι καταλήψεις και επιχειρούν παρεμβάσεις σε σχολικούς χώρους, προσπαθώντας να «σπάσουν» τις καταλήψεις.

Συγκεκριμένες ομάδες τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ είναι γνωστές για τη δράση τους στην Πάτρα (επιθέσεις, προπηλακισμοί) ήδη από το 1987.

Κατ' αντιστοιχία με τις ομάδες που μεγαλούργησαν κυρίως στο διάστημα από τα τέλη του '70, σε όλη τη δεκαετία του '80, και σποραδικά το '90 σε ολόκληρη τη χώρα: «Κένταυροι» και «Ρέιντζερς» είναι δύο μόνο από τις πλέον αναγνωρίσιμες «ομάδες κρούσης» της ΟΝΝΕΔ, δημιούργημα του Αβέρωφ, υπό την καθοδήγηση των Μιχαλολιάκου (βουλευτή Πειραιά) και Μανωλάκου.

Οι καταλήψεις συνεχίζονται

Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση προχωρά σε μια μικρή αναδίπλωση τον Δεκέμβρη, με τον υπουργό Παιδείας να δηλώνει ότι τα προεδρικά διατάγματα δεν θα εφαρμοστούν για ένα τρίμηνο, έως ότου γίνουν «πλήρως κατανοητά» από μαθητές και καθηγητές. Σύντομα, οι τρεις μήνες γίνονται δώδεκα και το νομοσχέδιο τροποποιείται μερικώς, χωρίς όμως αλλαγές σε σημαντικά σημεία, όπως είναι οι πειθαρχικές διατάξεις, οι περικοπές κ.ά.

Το υπουργείο πιστεύει πως οι γιορτές των Χριστουγέννων θα λειτουργήσουν πυροσβεστικά. Με την έλευση του νέου χρόνου, ωστόσο, θα διαψευστεί, καθώς μαθητές και φοιτητές αποφασίζουν τη συνέχιση των καταλήψεων στα ΑΕΙ, τα ΤΕΙ, αλλά και σε 1.800 από τα 3.014 γυμνάσια και λύκεια της χώρας.

Ο υπουργός, Β. Κοντογιαννόπουλος, απειλεί πως όσοι συμπληρώνουν 50 απουσίες θα χάνουν τη χρονιά τους, αλλά η ΟΛΜΕ με την επανέναρξη της χρονιάς, στις 7 Ιανουαρίου του 1991, κηρύσσει στάση εργασίας, καλώντας τους καθηγητές να βρίσκονται έξω από τα σχολεία «για να συμβάλουν στην αποτροπή προκλήσεων που ίσως επιχειρηθεί να δημιουργηθούν».

Οι καθηγητές έχουν πλήρη επίγνωση των μεθόδων που χρησιμοποιεί ο κομματικός μηχανισμός της Νέας Δημοκρατίας, καθώς οι επιθέσεις από ροπαλοφόρους σε καταληψίες και οι τραμπουκισμοί είναι κάτι παραπάνω από συχνές.

Η βρώμικη αντικατάληψη του 3ου Λυκείου Πατρών

Στις 8 Γενάρη, στις 19.30 το απόγευμα, στην Πάτρα περίπου τριάντα στελέχη της ΟΝΝΕΔ Πάτρας, με επικεφαλής τον τοπικό πρόεδρο της οργάνωσης Ιωάννη Καλαμπόκα, επιτίθενται οπλισμένοι κατά των μαθητών στην κατάληψη του Πολυκλαδικού Λυκείου. Δεν καταφέρνουν να τους εκδιώξουν και μια ώρα αργότερα επιτίθενται στους ελάχιστους μαθητές που βρίσκονταν στο χώρο του 3ου λυκείου Πάτρας, καταφέρνοντας να τους απωθήσουν.

Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, συγκεντρώνονται έξω από το λύκειο δεκάδες μαθητές, καθηγητές, γονείς, δημοτικοί σύμβουλοι της αντιπολίτευσης καθώς και ο δήμαρχος Πάτρας, Α. Καράβολας και ο βουλευτής Αχαΐας του ΠΑΣΟΚ, Α. Φούρας.

Τα στελέχη της ΟΝΝΕΔ αρνούνται να υποχωρήσουν από την «αντικατάληψη» και δηλώνουν ότι θα παρατείνουν την κατάληψη του λυκείου μέχρι αυτό να λειτουργήσει ξανά κανονικά.

Σύντομα, τα πνεύματα οξύνονται και αρχίζουν οι συγκρούσεις μεταξύ των δύο πλευρών με εκσφενδονίσεις αντικειμένων, ενώ σημειώνονται και οι πρώτοι τραυματισμοί.

Η δολοφονική επίθεση

Γύρω στις 23.30 το βράδυ, ομάδα καθηγητών και γονέων επιχειρεί να μπει στο κτήριο. Με το άνοιγμα της πόρτας τα μέλη της ΟΝΝΕΔ επιτίθενται στον κόσμο με σιδερολοστούς, καδρόνια και τσιμεντόλιθους.

Ο καθηγητής μαθηματικών και μέλος του Εργατικού Αντι-ιμπεριαλιστικού Μετώπου (ΕΑΜ), Νίκος Τεμπονέρας, που είχε προστρέξει σε στήριξη της μαθητικής κατάληψης, πέφτει θανάσιμα τραυματισμένος, με ανοιγμένο το κρανίο από το σιδερολοστό του Ι.Καλαμπόκα.

Μεταφέρεται στο νοσοκομείο κλινικά νεκρός και το πρωί της 09 Ιανουαρίου παύουν όλες οι ζωτικές λειτουργίες του.

Στο νοσοκομείο μεταφέρονται επίσης άλλα τέσσερα άτομα σε σοβαρή κατάσταση και δεκάδες με ελαφρότερα τραύματα.

Η ομάδα του Καλαμπόκα εξαφανίζεται ανενόχλητη αφού η αστυνομία κάνει την εμφάνισή της, όταν τα επεισόδια έχουν πια τελειώσει.

Οι αυτόπτες μάρτυρες καταγγέλλουν ως φυσικούς αυτουργούς τον πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Αχαΐας και μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου Ι. Καλαμπόκα, το στέλεχος της ΟΝΝΕΔ Α. Μαραγκό και τον συντροφό τους, Σ. Σπίνο.

Ακόμη 4 νεκροί

Ο Νίκος Τεμπονέρας δεν υπήρξε το μοναδικό θύμα αυτής της υπόθεσης. 

Στις 10 Ιανουαρίου κατά τη μεγαλειώδη διαδήλωση 50.000 ατόμων στο κέντρο της Αθήνας, τα ΜΑΤ επιτίθενται στον κύριο όγκο των διαδηλωτών. Οι συγκρούσεις διαρκούν όλη τη μέρα και, όταν οι δυνάμεις καταστολής επιχειρούν να απωθήσουν τον κόσμο προς το Πολυτεχνείο, οι διαδηλωτές αντιστέκονται και οι συγκρούσεις κορυφώνονται.

Στη διάρκεια των συγκρούσεων, στη συμβολή των οδών Θεμιστοκλέους και Πανεπιστημίου, επταώροφο κτήριο που στεγάζει το κατάστημα ενδυμάτων «Κ. Μαρούσης» τυλίγεται στις φλόγες. Από την πρώτη στιγμή, οι διαδηλωτές καταγγέλλουν την ανεξέλεγκτη ρίψη δακρυγόνων, ως αιτία της πυρκαγιάς. 

Σύμφωνα με μαρτυρίες, η πυρκαγιά ξεκίνησε από μια βομβίδα που εκτόξευσε άνδρας των ΜΑΤ.

Ενώ μάλιστα στο σημείο φτάνουν πυροσβεστικές δυνάμεις για να σβήσουν τη φωτιά, σύμφωνα με καταγγελίες, έπειτα από επίθεση με χημικά από την αστυνομία, οι πυροσβέστες αναγκάζονται να αποχωρήσουν.

Όταν η πυρκαγιά σβήσει τα μεσάνυχτα, 4 από τα 16 άτομα που ειχαν εγκλωβιστεί εντοπίζονται νεκρά:

Πρόκειται για τον 32χρονο επιχειρηματία, Περικλή Ρεπάκη, τον 57χρονο δικηγόρο, Μανόλη Κοντόπουλο, τον 59χρονο χρυσοχόο Ιωάννη Νεμετζίδη κι ένα -αγνώστων στοιχείων μέχρι σήμερα- νεαρό άτομο.

Οι πολιτικές ευθύνες

Την 10/1/1991, ο υπουργός Παιδείας Βασίλης Κοντογιαννόπουλος υποβάλλει την παραίτησή του και θεωρείται από τον Τύπο ως το εξιλαστήριο θύμα της κυβέρνησης για την εκτόνωση της κρίσης.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου τον κατηγορεί τότε για ηθικό αυτουργό της δολοφονίας. Τα επόμενο χρόνια, ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος προσχωρεί στο ΠΑΣΟΚ και αναδεικνύεται σε κυβερνητικό στέλεχος επί της ηγεσίας Σημίτη.

Στη θέση του στο Υπουργείο Παιδείας τοποθετείται ο Γιώργος Σουφλιάς, ο οποίος ανακοινώνει την απόσυρση του νομοσχεδίου και την έναρξη διαλόγου για την παιδεία «από μηδενική βάση».

Καμία ευθύνη, πολιτική ή ποινική, δεν αποδώθηκε σε εκείνους που συνδιαλέγονταν, προστάτευαν, μετείχαν ή/και έδιναν εντολές στις ομάδες κρούσης της ΟΝΝΕΔ. Πολλοί από αυτούς, μπορούν σήμερα να καταδικάζουν απερίφραστα τη βία «από όπου και αν προέρχεται».

Χαρακτηριστική είναι και η στάση της ΟΝΝΕΔ από τις πρώτες κιόλας ημέρες μετά τη δολοφονία, με τα μέλη της να οργανώνουν συγκεντρώσεις συμπαράστασης και να τιμούν τον Καλαμπόκα σαν αγωνιστή.

Δύο ενδιαφέρουσε σημειώσεις κάνει σήμερα το Κουτί της Πανδώρας:

• Tο 1992 η τοπική οργάνωσης της ΟΝΝΕΔ στην Πάτρα, πραγματοποιεί εκδήλωση συμπαράστασης στον Γιάννη Καλαμπόκα, στα κεντρικά της γραφεία και μάλιστα με βασικό ομιλητή τον δικηγόρο και σημερινό βουλευτή της Χρυσής Αυγής, Μιχάλη Αρβανίτη.

• To 1998 φοιτητές της Ιατρικής που πρόσκεινται στη ΔΑΠ δεν διστάζουν να φωνάξουν εμμετικά συνθήματα, κατά την καταμέτρηση ψήφων για το νέο ΔΣ της σχολής

Απόσπασμα από τον Ιό της Κυριακής:

«Θεσσαλονίκη, 1 Απριλίου 1998:

Βράδυ των φοιτητικών εκλογών και τα αίματα στο αμφιθέατρο του Ανατομείου έχουν ανάψει.

Ολοκληρώνεται η καταμέτρηση των ψήφων για το νέο ΔΣ της Ιατρικής και οι πανηγυρισμοί της ΔΑΠ και των περί αυτήν φουντώνουν: “Ο Καλαμπόκας γαμάει τις μάνες σας”, “γαμιέται ο Τεμπονέρας κι η μάνα του”, είναι τα ευφάνταστα συνθήματα που κυριαρχούν.

Η ευθυμία των νικητών μετατρέπεται σε ντελίριο, όπως καταγγέλλει η Ριζοσπαστική Παρέμβαση Ιατρικής, όταν στην αίθουσα κάνει τη θριαμβευτική της εμφάνιση η σημαία με το δικέφαλο, την οποία οι πιο θερμόαιμοι είχαν -κατά δήλωσή τους- προμηθευτεί από τον ναζιστικό “Στόχο”. Στο τσακίρ κέφι οι μέλλοντες γιατροί της ΔΑΠ, προσπαθούν να πείσουν ότι είναι σε θέση να αναβιώσουν τις παραδόσεις της ΕΚΟΦ…»

Οι συλλήψεις και η δίκη

Ως δράστες της δολοφονίας Τεμπονέρα κατηγορούνται, συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται ο Ιωάννης Καλαμπόκας, και το μέλος της τοπικής ΟΝΝΕΔ Αλέκος Μαραγκός.

Στο δικαστικό μέρος της υπόθεσης Τεμπονέρα, ο Αλέκος Μαραγκός απαλλάσσεται με βούλευμα για τη δολοφονία του καθηγητή και στο εδώλιο κάθεται ως βασικός αυτουργός ο Ιωάννης Καλαμπόκας.

Η δίκη του διαρκεί σχεδόν ένα χρόνο (22 Ιουνίου 1992 - 9 Μαρτίου 1993). Πρωτοδίκως καταδικάζεται σε ισόβια για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως, χωρίς να του αναγνωρισθεί κανένα ελαφρυντικό.

H ΟΝΝΕΔ πληροφορείται με «έκπληξη» την καταδικαστική απόφαση:

Λίγους μήνες αργότερα γίνεται η δίκη του σε δεύτερο βαθμό (7 Δεκεμβρίου 1993 - 19 Απριλίου 1994) , όπου και οι δικαστές του αναγνώριζουν ελαφρυντικά και τον καταδικάζουν σε κάθειρξη 17 ετών και τριών μηνών.

Στις 2 Φεβρουαρίου 1998 και αφού έχει εκτίσει τα 3/5 της ποινής του, αποφυλακίζεται.

Μέχρι σήμερα ισχυρίζεται ότι είναι αθώος, κατονομάζοντας ως δράστη της δολοφονίας Τεμπονέρα τον συναγωνιστή του στην ΟΝΝΕΔ, Αλέκο Μαραγκό.

Ζει και εργάζεται στο Βόλο ως υπεύθυνος παραρτήματος της Εθνικής Τράπεζας.

via ThePressProject